ТИФЛИИ МАН НОЛА ДОРАД

Писари Иброҳим Исмоилов Исмоил ном дошт.
Дар айни камолати ҷавонӣ аз дунё чашм пӯшид.
Носозгориҳои замон ва ғамҳои падар ришта ҳаёти ӯро бармаҳал барканд. Ӯ дами вопасин низ номи падарро ба забон овард.

Замони тифлиям ношод бигзашт,
Ба сад нола ба сад фарёд бигзашт.
Ба даври кӯдакимон хор карданд,
Падарро душманон бар дор карданд.
Шабе бурданд ногоҳаш зи хона,
Ба сад макру ба сад фанду баҳона.
Бишуд тифлии ман побанди зиндон,
Миёни кӯчаҳо гардида ҳайрон.
Падарро бурд аз мо макри айём,
Ду-се номард ӯро кард бадном.
Замоне ҷустуҷӯ кардам падарро
Ба ёдаш тай намудам баҳру барро.
Аз ӯ ҷустам басе ному нишоне,
Вале номаш набуд андар забоне.
Ба ёдаш дар дили ман доғ монда,
Ту гӯӣ рӯи барфе доғ монда.
Ва ҳоло тифлии ман лола дорад.
Ба дил доғе мисоли нола дорад.
Ҷавонии падарнодидаи ман,
Ҷавонии зи ғам ранҷидаи ман.
Ҷавониям ба ёди ӯ хазон шуд,
Баҳори зиндагиям бенишон шуд.
Бибурдам ҳамраҳам ғамҳои ӯро,
Ҳазорон доғ гул карда ба дилҳо,
Ки то дигар набинам рӯи мотам,
Ба ёди ӯ бирафтам ман зи олам.