БА ҶАНОБИ ОЛӢ ЭМОМАЛӢ РАҲМОН

По ниҳодӣ ҳар куҷое баҳри кор, эй сарварам,
Ёфтӣ дар корҳо доим барор, эй сарварам.
Бо мисоли чашмае дар ҷӯш мебошад мудом,
Нест қалбат рӯзу шаб як дам қарор, эй сарварам.
Хоҳӣ халқи кишварат осудаҳол бошад ҳама,
Хоҳӣ бошад боғзорон мевадор, эй сарварам.
Хоҳӣ бошад пиру барно чеҳрахандон доимо,
Ҳамчу гулҳои баҳорӣ кӯҳсор, эй сарварам.
Ман Душанберо бидидам, ҳусни рӯяшро зи нав,
Менамояд сурати доимбаҳор, эй сарварам.
Духтарон дар кӯчаҳояш дида, меорӣ ба ёд
Аз шукуфти ҳар гули себи анор , эй сарварам.
Нияти поке ту дорӣ, худ бидониву Худо,
Бар ту бахшад ҷовидон зӯру мадор, эй сарварам!

БА ҚАЛБАТ ЧӢ МУРОДЕ БУД

Магӯ асло ту, эй банда,
Ки шуд як давраи ганда.
Бидон давру замонро ту,
Ба таъриф ҳаст арзанда.

Нигар болоравиҳоро,
Ту ҳусни кишвари моро.
Худо шуд розиву пайдо
Ба мо шуд сарвари доно.

Ту аз вай сарвариро бин,
Ба қавлаш бовариро бин.
Адолатмандиҳоеву
Сағирапарвариро бин.

Худо донад, худаш донад
Ҳама ранҷу азоби ӯ.
Ба фаҳми ман ҳама шабҳо
Ба дида нест хоби ӯ.