Ин косаи мо косаи даври ману туст,
Бисёр маҳал косаи мо бин, ки пурӯст.
Шаҳкосаи пур аз дигаронай, бачаме,
Мардум ҳама онро нигаронай, бачаме.

Чун чашми хурӯс равғани косаи мост,
Мӯе зи пайи шикастани косаи мост.
Ин як сари мӯ сари ҳамин коса хӯрад,
Ку он, ки ба сар яке аз ин коса хӯрад?!

Мо нахли хазондидаи боғем дигар,
Монанд ба ходаи чароғем дигар.
Ҳо, як сари мӯ монда, ки аз реша канем,
Ту такя ба мо назан, ба рӯят назанем.

Аз ҳол напурсам, ки маро ҳол бад аст,
Чун ин ҳама соли рафта имсол бад аст.
Ин сол, ки меояд, аз имсол бад аст,
Бар ҷони азиз панҷу даҳ сол задаст.

Ин банд чарост бар гулӯ кардани ман?
Бо банд басе бад аст хӯ кардани ман.
Сад ҷон биканӣ агар ту дар бастани ман,
Дастат надиҳад ба банд бишкастани ман.

Бар гардани бастаи ман, эй дӯст, нигар,
Бар дасти шикастаи ман, эй дӯст, нигар.
Бошад чи баланд гардани бастаи ман,
Рад карда ҳама чи дасти бишкастаи ман.

Эй чашмаи ширини бари боғи падар,
Аз сина чаро намебарӣ доғи падар?
Ҳарчанд ҳазорбоғ дорад падарам,
Дар сина ҳазор доғ дорад падарам.