Меравад рў-рўи об, мисли як садбарги ирсолии ошиқи беқарор. Мегурезад аз дарё, ба соҳили ҳомун. Худоё, ин хоб аст ё ман даруни афсонаҳои пурасрор зиндагӣ мекунам?! Ў гулхоре мешавад сап-сафед ғарқе ба гул. Ўро меларзонад насим, мерақсонад насими дарёи пуршўр…
Ман наметвонам чашм аз ин гули армонии як мазори бенишон барканам. Ман наметавонам ангушти ҳайрат барканам. Худоё, гашта ман сард санги сиёҳе ба мазори Шаршара. Ман дигар мешунавам суруди маҳзуни Шаршара: эй, сарди санги сиёҳе бар мазори Шаршара!..
Ман наметавонам барканам даст, пой, ларзонам бадан. Ман дигар қаҳрамони қиссаҳои Шарзод шудаам. Маро аз ин ҷодў раҳо кунед, наҷот диҳед! Ман қаҳрамони қиссаҳои ғамангези Шарзод будан наметавонам. Намехоҳам сард санги сиёҳе бар мазоре бошам. Эй чордеворҳои ғамангез деҳи Матрук, маро раҳо кунед! Эй ваҳшати хандаи зулматзои деви шаб, эй таркшуда деҳ, маро наҷот бахш!..
Имрўз ман ҳамон марди канори деҳ шудаам ва наметавонам нигоҳи пурумеди худро аз он баргирам. Метарсам фарёд занад. Метарсам фарёдам ба зўзаи як саги танҳо шаб табдил ёбад: ман гиря мекунам. Ашки гарм зи рўйҳоям лағжида ба даҳони барои фарёд бозам мечакад. Ман гиря мекунам. Акнун ман ба ҷои шаб гиря мекунам. Ва ҳастии худамро эҳсос мекунам. Чӣ шўр аст ашки ман! Чӣ қадар талх асту ваҳмангез андешаи ман! Аз ваҳшати ман обшор бесадо мешавад. Аз бими ман рўз торик мешавад.
Ин фақат эҳсоси ҳастии худ аст.
Ман аст, бо тарс сўи деҳ овоз медиҳам. «Рустам».
Не, зўзаи сагона нест! Ман овози худамро ба дигар партгоҳҳои деҳ мешунавам: «Рустам».