– Боз ягон суол доред?
– Ҳа.
– Гўшам ба шумо.
– Бароед, ба шумо гап дорам. Ё ба дарун таклиф мекунед?
– Ба дарун? Не!
– Меҳмон доред? Метарсед?
– Не. Метавонед тафтиш кунед. Низом! – сар ба ақиб гардонда шарикашро садо кард Алишер. – Худатро нишон деҳ. Тафтишгарон омаданд.
Ҷавони қаддарози лоғарандоме сар аз купэ баровард.
– Мана ман, ако. Ба кӣ лозим?
– Ана, ба ин хонум.
– Гўшам ба шумо. Метавонед, тафтиш кунед. Дар бағал ягон чиз надорем.
– Шумо ба ҷоятон гузашта шинед, додарам. Ман ба шумо гап надорам, – ҷигот андохта гуфт Сулгун.
– Ман ҳам аз шумо таманно дорам, ки роҳати мардумро халалдор накунед, – инро гуфта Низом шараққӣ дарро пўшид.
Алишер берун монд.
– Хушш..., маслиҳатамон чӣ шуд шеф? – боз пурсид Сулгун гўё чизе нашуда бошад.
– Кадом маслиҳат? – худро ба гулӣ андохт Алишер.
– Гуфтам-ку, ба шумо гап дорам.
– Гапатон ниҳоят зарур?
– На он қадар.
– Ин тавр бошад, сабр кунед, ба манзиил расем. Баъд ба ягон маслиҳат меоем. Ҳоло беҳтараш рафта хоб кунед.
– Як саволи дигар. Бигўед, шумо бо ҳама занҳо ҳамин тавр муносибат мекунед?
– На, на ба ҳама. Хирасарҳоро, бубахшед, барои густохӣ, чашми дидан надорам.
– Ва гумон мекунед, ки ман ба он қабилҳо дохилам.
– Ман ин тавр нагуфтам.
– Шумо ин тавр нагуфтед, лекин ман бояд ҳамин хел хулоса барорам. Ҳамин тавр гуфтанӣ ҳастед шумо?
– Намедонам.
– Ба шумо, шеф, як маслиҳат медиҳам. Муносибатро ба зан дигар кунед, бигзор вай хирасар бошад. Ин ба шаъни мардӣ намезебад.