– Қоил кардед-ку!
Амриддин китф дарун кашид:
– Худаш чӣ гап?
– Худата ба нодонӣ назан, зуд тарафи магазин дав ... – Ин хел қилиқҳо ҳам доштию то ҳол ...
– Хоксорӣ-да, хоксорӣ.
– Э, худаш чӣ гап? Тинҷӣ-мӣ охир?
– Ба қавли худат саҳифаро чунон гул кунондӣ, ки ...
– Боз худаша ба нодонӣ мезанад-е. Э, бало ту.
– Заб гап задетон-да. О ман қариб ҳар рўз тамоми шумораи газетамона гул мекунонам. Газета бе суратҳои ман намебарояд.
Ҳамин ҳам кирои воҳима шуду. Ман гумон кардам, ки ягон достонам чоп шудааст.
– Хайр, фарқаш-чӣ? Имрўз силсила, пагоҳ достон ...
– Боз чӣ хелӣ силсила? – ҳайронтар шуд Амриддин.
– Ана, боз сар шуд. Боз худаша ба нодонӣ андохт.
– Бачаҳо! Беҳуда худатона азоб надиҳед. Аз ин мумсик мўй канда намешавад. Беҳтараш, биёед шоҳкориҳояшро мутолиа кунем. Канӣ, ин шоири баҷоӣ ба мо чиҳо тўҳфа кардааст.
– Чӣ? Шеър? Шеъри кӣ?
– Шеърҳои кӣ мешуд? Шеърҳои ту-да.
Ҳамон замон бачаҳо Амриддини лолмондаро ба ҳоли худ гузошта ба газета часпиданд. Садои шарақ-шарақ гўшҳоро ба қомат меовард. Сарҳо хам, лабҳо ҷунбон, кавоқҳо овезон ...
– Оббо! Заб шеъре чоп кардааст, – гуфт яке. – Ин хели шеъра ман хоҳам агар, ба поям менависам.
– Дупа-дуруст, – гапи ўро тақвият дод дигарӣ. – Ин шеър не, сафсатта.
– Ҳайфи майдони газета.
– Ҳой бачаҳо. Шумо соқ ё... – Амриддин ангушташро ба чаккаи сар тоб дод.
– Мо-ку соқ, лекин намедонам ба ту чӣ шуд?
– Ба ман ҳеҷ чиз нашудааст. Ман соқ.
– Э, моне. Диламона аз шеър ҳам хунук кардӣ-ку. Пагоҳ ба шефат сим мезанам. Расвогита мебарорам. Шеър менавиштагӣ бошӣ, дурусттар навис. Чӣ лозим ҳам худатаю ҳам хонандая аҳмақ кардан.
– Э, бачаҳо. Илтимос. Дар таги биниям помонак наканед. О, ман ...