зиндагӣ мекунад, дида метавонем. Дар ин ҷо ҳатто буттаву дарахтон барои мо ҳамдаму ошноянд, дар ҳамвориҳои ин ҷо мисли пешина аспҳои ваҳшие, ки дар кӯдакиамон дида будем, ҳанӯз давутоз мекунанд ва ангиштканҳо чун пештара сурудеро мехонанд, ки мо, кӯдакон, зери навояш мерақсидем. Ин ҷо ватани мост ва ҳамеша қалби моро ба сӯяш мекашад ва ҳамин ҷо мо туро ёфтем, хоҳараки азизам! Ду рӯзи дигар метавонем ин ҷо бимонем ва баъд бояд ба он соҳили баҳр, ба он кишвари бегона равем! Чӣ гуна мо туро бо худ барем? Мо на киштӣ дорем ва на заврақ!