– Ман шуморо чӣ тавр аз таъсири ҷоду раҳо карда метавонам? – пурсид Элиза бародаронашро.

Онҳо тамоми шаб суҳбат карданд, танҳо чанд соат хоб рафтанду халос. Элиза субҳгоҳ аз овози парзании қуҳо бедор шуд. Бародаронаш боз ба қу табдил ёфта, ҳалқазанон ба осмон парвоз карданд, сипас комилан аз назар нопадид шуданд. Бо Элиза танҳо бародари аз ҳама хурдиаш монд. Ӯ сари худро ба зонуи Элиза гузошт ва хоҳараш парҳои ӯро як-як навозиш кард. Тамоми рӯз онҳо бо ҳам буданд ва ҳангоме ки офтоб нишаст, бародарони дигар ҳам омаданду боз ба шакли одамӣ даромаданд.

– Саҳаргоҳ мо бояд аз ин ҷо парида равем ва то соли дигар барнамегардем, аммо туро дар ин ҷо танҳо гузошта наметавонем! – гуфт бародари хурдӣ. – Ту ҷасорати бо мо парвоз кардан дорӣ? Дастони ман чунон пурқувватанд, ки метавонам туро аз болои ин ҷангал гузаронам. Наход ҳамаи мо туро дар рӯйи болҳоямон ба он тарафи баҳр бурда Натавонем?

– Бале, маро бо худ баред! – гуфт Элиза.

Тамоми шаб онҳо аз химҷаҳои сахти бед ва қамиш тӯрхалба бофтанд. Тӯрхалба хеле калону мустаҳкам буд. Дар он Элизаро ҷой карданд. Ҳангоми тулӯи офтоб бародарон ба қу мубаддал шуданд ва тӯрхалбаро, ки андарунаш Элиза ба