базӯр меғунҷиданд. Баҳр бо талотуми девонавор сар ба харсанг мекӯфт ва қатраҳои обро ба болои онҳо пош медод. Дар осмон барқ бо шиддат медурахшид ва ҳар дақиқа раъд гулдурос мезад. Аммо Элиза ва бародаронаш дасти ҳамдигарро дошта, дуо мехонданд, ки он ба қалбашон таскин ва ҷасорат мебахшид.

Бо дамидани субҳ тӯфон сокит шуд, ҳаво боз орому равшан гашт. Ҳангоми тулӯи офтоб қуҳо Элизаро бардошта, парвозашонро идома доданд. Баҳр мавҷ мезад ва онҳо аз баландии медиданд, ки чӣ тавр кафки сафед дар сатҳи оби сабзи хираранг, мисли селаҳои бешумори қувон, шино менамуд.

Вақте офтоб болотар баромад, Элиза дар пешорӯйи худ кишвари кӯҳиеро дид, ки гӯиё дар фазо шино мекард, саҳраҳои он кишвар бо анбӯҳи яхи дурахшон пӯшида шуда буданд. Дар миёни саҳраҳо қалъаи азиме сар кашидааст, ки онро толорҳои сутундор печондаанд. Дар поёни онҳо бешазори дарахтони нахл ва гулҳои зебои андозаашон баробари санги осиё алвонҷ мехӯрданд. Элиза аз бародаронаш пурсид:

– Оё ин ҳамон кишваре нест, ки мо бояд он ҷо равем.

Қувон сар ҷунбонданд, ки ин он кишвар нест. Элиза ин дафъа дар пеши худ қалъаи абрии ҳар замон тағйирёбандаро дид. Дар он ҳатто як ҷони