танҳо дар фикри он буд, ки тезтар бародаронашро аз ҷоду раҳо созад. Рӯзи дигар, ки қувон дар осмон парвоз карда мегаштанд, ӯ тани танҳо монд.
Ҳеҷ гоҳ вақт ин гуна зуд нагузашта буд. Як куртаи зирехдор омода шуд ва Элиза ба бофтани куртаи дигар оғоз кард.

Ногоҳ аз тарафи кӯҳсор садои карнайҳои шикорӣ шунида шуд. Элиза тарсид. Садо ҳар лаҳза наздик мешуд, акнун аккоси сагҳо низ ба гӯш мерасид. Духтарак дар ғор пинҳон шуд. Ҳамаи газнаҳои бофтаи худро як ҷо баста, рӯйи он бинишаст.

Ҳамон лаҳза аз паси буттаҳо як саги бузургҷусса берун ҷаҳид, аз қафояш саги дувум ва сеюм низ баромаданд, онҳо аккосзанон пасу пеш медавиданд.
Баъди чанд дақиқа дар назди ғор тамоми сайёдон ҷамъ шуданд. Сайёди аз ҳама зебо, ки подшоҳи он кишвар буд, назди Элиза омад. Ӯ ҳеҷ вақт чунин духтари зеборо надида буд.

– Ту чӣ тавр ин ҷо пайдо шудӣ, духтараки нозанин? – пурсид подшоҳ, вале Элиза танҳо сар ҷунбониду халос. Зеро ӯ гап зада наметавонист:
охир, ҳаёту мамоти бародаронаш ба хомӯшии ӯ вобаста буд. Элиза дастони худро ба пешдоманаш пинҳон кард, то подшоҳ нафаҳмад, ки ӯ чӣ гуна азоб мекашад.

– Биё, бо ман равем! – гуфт подшоҳ. – Дар ин ҷо
истоданат мумкин нест! Агар ту бо ин зебоият некрафтор