пайдо шуд. Шаб ӯ худро чунон вонамуд кард, ки гӯё хоб аст, вале дар асл хоб аз чашмонаш парид. Ӯ дид, ки Элиза чӣ гуна оҳистекак аз рахти хобаш ғайб зад. Шабҳои дигар низ подшоҳ ин ҳолатро зери мушоҳида гирифт. Ӯро таъқиб карда, дид, ки чӣ тавр Элиза ба хонаи махфии худ меравад.

Чеҳраи подшоҳ торафт тиратар мешуд. Элиза инро ҳис кард, вале сабабашро намедонист. Қалби ӯ ҳамеша барои бародаронаш ранҷ мекашид. Ба домани пироҳани шоҳонаи арғувонияш ашкҳои андӯҳ мисли алмос мечакиданд, ҳол он ки атрофиён, чун либосу ороишоташро медиданд, орзу мекарданд, ки мисли ӯ бошанд. Ба зудӣ кори ӯ ҳам ба охир мерасид. Танҳо як куртаи дигар нобофта монд. Элиза бо нигоҳ ва имову ишора аз вай хоҳиш кард, ки биравад. Зеро бояд имшаб корашро ба охир мерасонд, вагарна тамоми меҳнату машаққат, ашкҳои рехта ва шабҳои бехобияш барбод мерафтанд. Вазир Элизаро дашноми зиёд дода, ноилоҷ аз хона баромад, лекин бечора Элиза медонист, ки бегуноҳ аст ва корашро идома бахшид.

Барои он ки ба Элиза ёрӣ диҳанд, мушҳои дар фарш ҳар сӯ равукунанда пояҳои газнаҳои парешонро ба пеши пои ӯ ҷамъ меоварданд ва дурроҷи дар лаби тиреза нишаста бо суруди шодиангези худ хотирашро болида мегардонд.

Субҳи барвақт, пеш аз баромадани офтоб, дар назди дарвозаи қаср ёздаҳ бародари Элиза ҳозир