шуданд. Бародарон талаб карданд, ки онҳоро ба назди подшоҳ роҳ диҳанд. Ба онҳо посух гардонданд, ки ин кор имкон надорад: подшоҳ то ҳол дар хоб буд ва ҳеҷ кас ӯро нороҳат кардан наметавонист. Бародарон аввал илтимос намуданд, баъд ба таҳдид гузаштанд. Посбонон ҷамъ омаданд, сипас худи подшоҳ низ пайдо шуд, то аз аслӣ воқеа огоҳӣ ёбад. Аммо дар ин вақт офтоб баромад ва бародарон ғойиб гардиданд – дар болои қаср ёздаҳ қу парвоз мекард.

Мардум гурӯҳ-гурӯҳ ҷамъ шуданд, то бубинанд, ки ҷодугарро чӣ тавр оташ мезананд. Элиза дар ароба нишаставу онро аспи лоғаре мекашид. Ба тани ӯ қабое аз матои дағал пӯшонда буданд. Мӯйҳои зебои ӯ ба сари китфонаш дарҳаму барҳам мерехтанд, дар рухсорааш як қатра хун намонда, лабҳояш оҳиста-оҳиста меҷунбиданд, ӯ дуо мехонд ва ресмони сабз мебофт. Ҳатто дар давоми роҳ то макони қатл Элиза кори саркардаашро напартофт. Даҳ куртаи зиреҳдор омода шуда буд ва ӯ ёздаҳумашро мебофт. Мардум ӯро таҳқир мекарданд.

– Ба ин ҷодугар нигаред! Бинед, чӣ хел пичирос мезанад! Маълум, ки дар дасташ китоби дуо нест, балки пайваста ба асбобу ускунаи ҷодугариаш машғул аст. Биёд, онҳоро аз дасташ кашида гирифта, пора-пора бикунем.