кафки сафед мешуд. Агар абрҳо ранги гулобӣ мегирифтанд ва шамол хомӯш мегашт, баҳр низ худро ба мисли гулбарг нишон медод. Гоҳ ранги сабз мегирифту гоҳ ранги сафед. Вале ҳар қадар муҳити атроф ва фазои баҳр ором бошанд ҳам, дар назди соҳил доимо лапиши сабуке ба назар мерасид, – об мисли тапиши дили кӯдакон оҳиста-оҳиста пасту баланд мешуд.

Вақте офтоб майли ғуруб кардан дошт, Элиза як села қувони ваҳшии тоҷдорро дид, ки ба самти соҳил парвоз менамуданд. Дар он села ёздаҳ қу буд ва онҳо яке паси дигаре парвозкунон монанди як тасмаи сафеди дароз метофтанд. Элиза рӯйи баландие баромада, дар паси буттаҳо пинҳон шуд.
Қувон начандон дур аз Элиза ба замин нишаста, болҳои бузургу сафеди худро метаконданд.

Ҳангоме ки офтоб ғуруб кард, ногаҳон пару боли қувон бирехт ва ҳамоно ёздаҳ шоҳписари зебо, ёздаҳ бародари Элиза падид омаданд! Элиза бо тамоми қувват фарёд кард. Ӯ зуд онҳоро шинохт.
Агарчи комилан тағйир ёфта буданд, дили Элиза гувоҳӣ дод, ки онҳо бародарони ӯянд! Элиза худро ба оғӯши онҳо партофта, номи ҳар якашонро хушҳолона ба забон мегирифт. Бародарон аз дидани хоҳарашон, ки ба воя расида ва беш аз пеш зебо шудааст, бениҳоят шод гаштанд. Элиза ва бародаронаш гоҳ механдиданду гоҳ мегиристанд.