Ҳар дафъа, чун Раҳимиро танқид кардан мехостанд, Раҳимӣ пеш аз он, ки танқидро сар кунанд, чизе мегуфту онро масхара мекард, бо хандаву шухӣ арзиши онро кам мекард. Рӯирост ба муқобили он танқиди якхелае, ки солҳои сол давом мекард ва фақат аз баъзе айбҷӯиҳои ғаразкорона, ғаразнок иборат буданд, меистод. Дар асл шоир Раҳимӣ бисёр ҳазлкаш, шӯх набуд. Ҳикояҳои хандадор ҳикоя кардан одат надошт. Ҳазлкашии ӯ фақат дар маҷлиси Иттифоқи нависандагон буд.
Хоксор, беозор буд, касе аз ӯ озор надида буд.
Аммо бархеҳо аз ҷавобҳои пешакии хандадор, масхараомез, ки мегирифтанд, меранҷиданд.
Мегуфтанд, ки Раҳимиро беозор гуфтан мумкин не.
Вале ин озорҳои ӯ фақат дар мавриди танқид зоҳир мешуд. Бо дӯстони наздик муносибати Раҳимӣ хуб буд. Носирҷони Маъсумӣ ӯро ҳурмат мекарданд.
Дар бораи ӯ як китоб ҳам навишта буданд, дар бораи Раҳимӣ.

Он вақт, ки тартиб додани кори фарҳанг ба охир расид, аз паи ислоҳи кор шуданд, аз паи ин, ки ин фарҳангҳоро чӣ тур ба чоп тайёр кардан лозим аст. Оқибат ба ин қарор расиданд, ки ба ҳар кадоми ин фарҳангҳо шахсеро таъйин кунанд. Тамоми фарҳангро аз нав таҳрир кунанд, вироиш намоянд.
Бо маслиҳати устод Айнӣ барои фарҳанги русӣтоҷикӣ Абдусалом Деҳотиро таъйин карданд.