Тоҷик
Даври гардун он қадар хуштоҷро бетоҷ кард,
Он қадар шаҳро бо қаҷқӯли гадо муҳтоҷ кард.
Он қадар истора аз бурҷи фалак бар хок рехт,
Он қадар Қорунро худ зиндагӣ тороҷ кард.
Тоҷики ман дар ҳама айём соҳибтоҷ монд,
Ҳар қадар тороҷ дида, боз бетороҷ монд.
Маънии тоҷикро гӯянд мардум-тоҷдор,
Маскани тоҷикро гӯянд мардум-кӯҳсор.
Хонаи тоҷикро гӯянд мардум-навбаҳор,
Ҳастии тоҷикро гӯянд мардум-бурдбор.
Маънии номи ту дар тасвири бепардози ман,
Ҷони ман,
Имони ман,
Виҷдони ман, овози ман!
Номдорӣ, тоҷдорӣ расми қавми хушгил аст,
Тоҷро дар зиндагӣ бар сар ниҳодан мушкил аст.
Тоҷро аз сар ниҳодан кори осон аст, лек
Дар ҷаҳон бе тоҷ будан марги ҳар соҳибдил аст.
Аз барои тоҷи номус халқи ман бисёр мурд,
Мурдаи тоҷик ҳам ҳамроҳи худ як тоҷ бурд.
Халқи ман дар лаҳзаи навмедӣ ҳам умед кард,
Аз азал бо чашмсерӣ хешро ҷовид кард.
Кӯҳро гаҳвораву харсангро болини тифл,
Дар баландӣ кулро ҳамсояи хуршед кард.
Дилбари дилдодаву дорову афсар монд ӯ,
Доимо бар душмани нодон музаффар монд ӯ.
Шаъни тоҷик қудрату номуси фарзандони ӯст,
Файзи дастурхони ӯ, муъҷизаи дастони ӯст.
Зӯри тоҷик дӯстони родмарди ӯ бувад,
Меҳри тоҷик оташи Суғд аст дар чашмони ӯст.
Фахри тоҷик — ҳиммати ӯ, номи ӯ, имони ӯст,
Тоҷи тоҷик давлати ӯ, ишқи ӯ, виҷдони ӯст.
Қасри гулкорӣ надорад, лек соҳибдавлат аст,
Тахти заркори надорад, лек соҳибдавлат аст.
Кӯҳи хоро дораду ҳайкал надорад, бок не!
Ҳайкали ӯ, қасри ӯ ному нишони миллат аст.
Чун Бухоро халқи ман пир асту чун Норак ҷавон,
Ҳамчу Сино оқил асту чун ҳақиқат ҷовидон!

Гулрухсор