ба ҳама баробар ҷудо карда, дили одамон ҷой меёфтад ва махсусан, ба ҳолати эҳсосотии кормандоне равона мекардед, ки аз фаъолияти Шумо ризо нестанд.

Барои ба боварии кормандон ноил гаштан, вазифадоред, ки онҳоро дуруст тарк намоед. Аслан кормандонро аз рӯи хислатҳои корӣашон ба панҷ гурӯҳи калон ҷудо мекунанд:

1. Одамони доимо норизо.
2. Одамони эродгир.
3. Одамони бетараф.
4. Одамони инқивогар.
5. Одамони меҳнатдӯст.

Яке аз роҳҳои ноил гаштан ба боварии кормандон ин доимо баланд бардоштани ҳавасмандии онҳо барои иҷрои корҳо мебошад. Ба ҳама имкон диҳед, ки дар курсҳои баландбардории ихтисос иштирок намуда, донишҳои худро мустаҳкам намоянд. Вақте кормандон ҳаматарафа омӯзонида мешаванд, онҳо метавонанд қобилияти зеҳнии худро самараноқ истифода бурда, эҷодкорӣ намоянд ва ҳавасманд гарданд. Маҳз баланд будани дараҷаи дониши касбии кормандон имкон медиҳад, ки онҳо дар лоиҳаҳои мақсаднок фаъолона иштирок намоянд ва ба муваффақиятҳо ноил гарданд.

Аз тадқиқотҳои олимон маълум мегардад, ки роҳбарон нисбат ба кормандони худ оид ба донишомӯзӣ ё баландбардории ихтисосашон кӯшиши зиёд менамоянд.

Раванди дигари дилфиреби роҳбарон ҳавасмандкунии молиявии кормандон, додани мукофотҳои пулию молӣ аз натиҷаи меҳнаташон, зиёд кардани музди меҳнат, тақсимот аз фоида ва ғайра ба шумор меравад. Кӯмаки молиявӣ, ё худ ҳавасмандии молиявӣ ҳамон вақт самара медиҳад, ки агар адолати иқтисодӣ риоя карда шавад. Агар ба коргурузу ноӯҳдабаро ва шахсони қобилияти баланддошта якхела мукофотҳо диҳед, норизогӣ дар байни коллектив пайдо шуда, ҳавасмандӣ самараи худро гум мекунад.

Барои ин хуб мешуд, дар гурӯҳ, ё коллектив муҳити «эҷодӣ» барпо намуда, дар ҳолати пайдо шудани имконот лоиҳаи мақсаднок пешниҳод карда, натиҷаи миқдории фаъолиятро муайян созем ва ҳаракат намоем, ки «Қаҳрамонон»-ро тавлид созем, то онҳоро коллектив ҳурмату эҳтиром намоянд.