— Асбобҳо ба даст тавонеҷ карда, аз хону Самақ тири аспҳо ба кало ҳалокӣ мо бароия Шерибекхӯҷа ба дом даркашиданд, чунон ки овозӣ дар шаҳр шунида шуд ва десро маълум намуд. Пас ба кафини пинакии бой даротода бортамада ва гуфтанд:
«Мо дарозҳо намедорем, то мардуми бегона нагузоранд, ки дар ҷойи онҳоя руханд».

Пас ба наздики шаҳр омаданд ва мардум баргӯшонтанд то таъхири набурданд. Эҳтиёт мекарданд ҳар чӣ дар деҳинку рой памон буғ.

Муаллифи ахбор чунон гӯяд, ки аз он ҷониб Самақ патент буғ кашида дуд ба дандон мебурд ва даро мехаӯрд. Самақ гуфт:
— Эй Юрух, амиро ба сарои Конуш хоҳам рафт, то аҳволи бандаги бинигарам, ки чаҳл кунам, ки аз баҳт овод кунам инро ба дини исломам, ки чун аст, ки асир гаштаанд. "Чу ҳамин фай фарошам, то ман бозоям.

Ин бигуфт ва аз пеши Юрух бадар омад.
Казон осмонии, дар шаҳр асп пароканда буданд.
Самақ аз ҳар ҷой пиҳон меҷубант Рӯй ба сарои Конуч ниҳод.

Хотӯру Конуш чун мардон ба ҳар ҷой фиристодакт, худ дар шароб рафтанд ва ба шароб хӯрдан машғул шуданд ва то Хурмузи Келу дигаронро оварда буданд, ҳар шаб панҷоҳ марҷа бо Бекзоду Размӣр ба муҳофизати итои он ҷо буданд.

Пср чун Самақ пеши сарои Конуш омад он галебаву тошуб дид. Дар кӯча пинҳон шуд, то чилоҳори ду донг лоғаби тиракчом даргузашт.

Бекзоду Размӣр гуфтанд:
— Инро шароб ортӣ мекунад, донги, ки касро заҳра набошад, ки перомуни сарои мо бигардад. Мо дар боғ.
равем ва ба шароб хӯрдан машғул бошем.

Казон гуфтанд
— Фармон шунифрост.
Ин бигуфтанд ва дар боғ шуданд.

Самақ, чун ки перомуни сарои коли гашт, ғазопро шукр кард, ки кор рост баромаД. Перомуни сарои бармегашт ва чара неваст. Рузафзун недонист. Гуфт:
— Эй модар, ва замон дар хона бош, то ман бозоям. Берун омад. Нигоҳ кард, Самақро дид, ки гирди