ро пайваста нон наздики Кочун овардӣ. Он соат нон биёвард ва пеши Кочун биниҳод. Кочун гуфт:
— Эй канизак, кадбонуи ту ба чӣ кор машғул аст, ки ӯро намебинам? Ҳар шаб аз сарой берун меравад, сабергоҳ бозмегард.
Канизак гуфт:
— Магар ба саройи Гулбарг, ки меҳмони аз Дӯм боз ӯро ба саройи худ овардааст, намерасад.
Кочун дар андеша фурӯ рафт. Бегоҳӣ гуфт, бо худ гуфт: «Набояд, ки духтар корҳои ношоиста ва пому нанги ман бибарад. Духтарро пой кунам, то чӣ кор мекунад». Ин андеша мекард, то шаб даромад.
Рӯзафзун аз сарой берун шуд, ба бозори Заргарон омад. Сурки Кофарро дид истода. Бо худ гуфт: «Чаҳӣ мекунам, ки ӯро бигирам, ки поме тамом бошад». Ин андеша бикард, оҳиста аз песи вай даромад ва каманд аз миён бикушод ва ҳалқа карда бинидохт ва дар гардани Сурки Кофар афтод ва бикашид. То ӯ огоҳ шуд.
Сурки Кофарро бар сутуне устувор кашида буд ва чӯбе дошт, дар миёни китфи вай ниҳод, чӯбон ки хурӯш аз миёни Сурки Кофар баромад, ки аз як нигоҳ Самак бирасад. Нағро дид, ки чӯбе бар китфи Сурки Кофар ниҳода буд ва ӯро медошт ва ӯ бонгӣ фарёд мекард.
Гуфт:
— Эй фурӯмон, магар намедонӣ, ки ӯро мезанӣ?
Ба Рӯзафзун даромад, ки ӯро корде занад, Рӯзафзун дасти вай бигирифт. Сурки Кофар каманд бибурид ва ба ёрии Самак омад, ки Самак ӯро ба банду таълим канда буд Сурки Кофар хост, ки ӯро барбандад, Самак гуфт:
— Эй паҳлавон, ӯ аз мост, макун.
Самак гуфт:
— Агар сад сол шукри ту гӯям, заҳмат ояд Эй оволкард, ту кистӣ ва аз куҷоӣ?
Рӯзафзун гуфт:
— Бидон ва огоҳ бош, ки ман духтари Кочунам, исфаҳсолори шаҳр ва кордое, ки ту дар ин шаҳр кардӣ, хабар ба ман нарасид ва ман дар он фурӯ монда будам. Магуфтам: «Марде бошад, ки дар ҷаҳон чунин корҳо кунад?».
Он гаҳ шаҳр ислоҳ кар чӣ карда буд Сурки Кофар ва Самак бар вай оферине мекарданд Сурки Кофар гуфт