Ва Арманшоҳ моро фиристод, то ин бандиёнро биёварсоӣ ва дар маҷрази лашкаргоҳ ба қатл оваранд.
Ғазбон гуфт:
— Фармони шоҳрост.
Ин бигуфт ва нардбони адим фурӯ гузошт.
Гуфт:
— Имшаб ин ҷо бош. Фардо бандиён бо шумо биёянд.

Самакро хуш омад. Ҳамгинон бар боло рафтанд. Самак дар миёни қалъа бармегашт, то дар миёни қалъа расид бо Ғазбон. Он панҷ озодаро дид дар сояи кӯҳ афканда. Самак бо овози баланд гуфт:
— Бандиён куҷоанд?
Овози Самак ба гӯши Сурхвард расид, гуфт:
— Ғам махӯред, ки Самак расид.
Ҳамгинон хуррам шуданд. Гуфтанд: «Шод бош, эй айёри ҷаҳон ва ҷавонмарди барру баҳр, ки айёрӣ туро мусаллам аст. Бингаред, ки дар миёни чандин душману халойиқ ва кӯҳу вухуш бар ин қалъа баромад. Ин кор аз ҳама накӯтар, ки чун ба қалъа баромад?»
Ишон дар ин гуфтор буданд, ки Ғазбон гуфт:
— Он бандиён дар баробари ту афтодаанд.
Самак дар ишон нигоҳ мекард ва бо Ғазбон ҳамроҳ, то ба сарой даромаданд. Ғазбон бифармуд, то хон биниҳоданд ва таом бихӯрданд ва ба шароб хӯрдан машғул шуданд. Самак бо Рӯзафзун гуфт:
— Моро зуд бибояд рафтан ва чора кардан, аз он ки мард аз дунболан мо биёяд.
Ин бигуфт ва беҳушона дар шароб афканд, то ишон бозхӯрданд. Чун Ғазбон бияфтод, дигарон низ бияфтоданд. Дар ҳаман қалъа мард набуд. Самак бархост ва сари Ғазбон бибурид. Рӯзафзун гирди дигарон баромад ва ҳамаро бикушт. Дар ҳамаи қалъа баргаштанд, — даҳ зану кӯдак буданд, раҳо карданд. Пас биёмаданд ва банд аз бандиён бардоштанд, ва дар қалъа он чи буд аз зару ҷавоҳир, дар чуволҳо карданд ва аз қалъа ба зер омаданд ва асбон истода буд. Пой ба асбон дароварданд ва рӯй ба роҳ ниҳоданд, то аз дара берун оянд. Рӯзафзун гуфт:
— Эй паҳлавон, Ғотуш бо ду ҳазор савор ва роҳи гузари мо бар пэй аст. Ин бандиён бо зару ҷавоҳир куҷо барем?
Самаки айёр гуфт: