Сипаҳбад бишуд тезу баргашт шоҳ
Сўи гоҳ бо Рустами некхоҳ.

Яке маҷлис орост бо пилтан
Раду мўбаду хусрави поктан.

440 Фаровон сухан ронд аз Афросиёб,
Зи дарди дили хеш в-аз ранҷи боб

В-аз он сў, ки буд Тусу дигар сипоҳ,
Ҳаме рафт, то пешаш омад ду роҳ.

Зи як сў биёбони беобу нам,
Калот аз дигар сўву роҳи Чарам

Бимонданд бар ҷой пилону кўс,
Бад-он то биёяд сипаҳдор Тўс.

Кадомин писанд оядаш з-ин ду роҳ,
Ба фармон равад ҳам бар он раҳ сипоҳ.

445 Чу омад бари саркашон Тус нарм,
Сухан гуфт аз он роҳи беобу гарм.

Ба Гударз гуфт: «Ин биёбони хушк
Агар гард анбар диҳад, хок мушк,

Чу ронем рўзе ба тундӣ дароз,
Ба обу ба осоиш ояд ниёз.

Ҳамон беҳ, ки сўи Калоту Чарам
Биронему манзил кунем аз Маям.

Чапу рост ободу оби равон,
Биёбон чӣ ҷўему ранҷи равон?

450 Маро буд бад-ин роҳ рўзе гузар,
Ба пеши сипаҳ Гаждаҳам роҳбар.

Надидем аз он ранҷи роҳи дароз,
Магар буд лахте нишебу фароз.

Ҳамон беҳ, ки лашкар бад-он сў барем,
Биёбону фарсангҳо нашмарем».