ташаккул медиҳад. Аз тарафи дигар, ӯ ниёзҳои аслиро қонеъ карда, ҷомеаи худро аз дигарон ҷудо мекунад, хосият ва бартарии онро дар муқоиса бо дигар ҷомеаҳо муайян мекунад ва ҳисси «онҳо» -ро ташаккул медиҳад. Ҳукумати оқил, нигаҳбони ҳувияти миллӣ, инчунин дар бораи ҳифзи берун ғамхорӣ мекунад, ки як «бегона» -ро ифода мекунад. Усули шиносонаи ҷустуҷӯи шахсият душманеро меҷӯяд, ки бар зидди ӯ муттаҳид шавад. Усмонзода Х.У. ҷиҳати пайванди ҳувият бо муосирият иктифо карда, номуайяниро бо такя бар андешаҳои уламои русзабон чун В. Г. Федотова, В. А. Калпаков ва ғайра шарти зарурии замони муосир ва ба вижа барои насли нав пешбинӣ мекунад: “...Вақте ки фард мустақил мешавад, ӯ ҷойи пештараи худро дар низом аз даст медиҳад ва муайянии навро пайдо намекунад. Ӯ маҳкум ба номуайянӣ мегардад. Барои ӯ қисмати худро назорат кардан сода нест, ӯ бовариро ба ҳувияти хеш, ки барояш тавассути мақоми иҷтимоӣ ё ҷойгоҳаш дар мартабаи муносибатҳои ҳокимиятӣ ба даст омада буд, гум мекунад. Вале маҳз масъалаҳои марбут ба ҳувияти фарҳангӣ ва ваҳдати иҷтимоӣ дар заминаи бархӯрдҳои таърихӣ дар Аврупо роҳро барои густариши муосирият боз намуданд.
Миллат ҳамчун умумияте ташаккул меёбад, ки дорои мушахассот дар шакли ҳувияти миллӣ аст.
Ваҳдат ҳамчун посух ба талоши густаришёбии муосирият инкишоф ёфт.