Аммо натиҷаи паҳншавии ҳувияти сохташуда бо дарназардошти фазо ва вақти хотираи фарҳангӣ буҳрони ҳувиятҳоро мемонад. Раванди омӯзиш ва натоиҷи ҳосил аз синтези фарҳангӣ бо ду нуктаи муҳим мушаххас мешавад. Аввалан, фарҳанг аз нишонаҳое истифода мекунад, ки дорои муҳтавои хосе ҳастанд. Аммо маънии фарҳанги ҳар гуна шайъ ва падидаҳо гоҳе иртиботи чандоне бо нишонаҳо ва маънии хоси худ надорад. Сониян, ҳар ҳавзае аз зиндагии инсонро метавон ба унвони мисол зерсистеми фарҳанг дар назар гирифт, аммо синтези фарҳангӣ бозофаринии ваҳдати рӯҳи фарҳанг бо ҳифзи тафовут дар раванди шаклгирии ӯст. Синтез ба унвони асли фарҳанг, аввалан, мусталзими нуфузи мутақобили ҳунарҳо ва сониян, нуфузи мутақобили танҳо ҳунар аст.
Баҳамоии фарҳангҳо дар мисоли асли яҳудӣ доштани ислому масеҳият ва нуфузи фарҳанги ориёиҳои аҳди бостон дар кеши мусалмонӣ дар замони асримиёнагии таърихи башар гувоҳӣ медиҳад, ки омезиши фарҳангҳо дар гузашта будааст ва алҳол дар замони муосир низ аз зумраи ҳақиқатҳоест, ки инкор нахоҳад шуд. Дар даврони постмодерн тавсеаи иқтисод ва илм мунҷар ба пайванди наздиктари халлоқияти ҳунарӣ ва зиндагӣ мешавад. Тамоили рад кардани фарҳанги ғолиб дар ҷомеаҳои рӯ ба инкишоф аз вижагиҳои хоси фарҳангҳоест, ки тӯли ҳазорсолаҳо такмил ёфтаанд.