Мубаллиғғини ин ҷаҳонбинӣ диданд, ки Эҳёи Рене Декарт дар асоси ислоҳоти Мартин Лютер буда, динро аз давлат ҷудо мекунад, беихтиёр алайҳи он андеша изҳор доштанд ва таълимоти Саид Ҷамолуддин низ бештар ҳамоҳангии дину қудратро дар бар мегирад. Онҳо ба як ҳадис бештар рӯ оварданд, ки тибқи он мулк бо дин тавъам дониста шудааст, вале қабл аз ҳадиси мутазаккир ин андеша аз ҷониби Ардашери Бобак баён гардидааст, чунки агар Оли Сосон ба дин мутаваҷҷеҳ намешуданд, оини онҳо дар зери таъсири масеҳият қарор мегирифт.
Мубаллиғғини понисломизм ба интиқоди Лютер пардохта, дар садад буданд, ки чунин фарде набояд аз миёни муслимин зуҳур кунад. Ин ҷо бояд тазаккур дод, ки ҳувияти динии ағлаб муслимини дунё дар асоси нохудогоҳӣ ва бехабарӣ аз аҳкоми дини ислом густариш ёфтааст ва худфиребӣ дар амали онҳо чун худогоҳӣ инъикос гардида, натиҷаи камақлиро мемонад, ки дар таърихи башар назир надорад. Шояд бо дарназардошти ҳамин тамоил аст, ки бархе аз муҳаққиқони болшевизм аз таҳқиқи улуми ҷадиде чун антропология ё ҷаҳоншиносӣ, фалсафаи фарҳанг ва амсолашон дар канор афтода, фақат дар замони соҳибистиқлолии кишвар имкон ёфтанд бо идеяҳои муфиди фалсафаи Ғарб ошно шаванд.