Ба ақидаи мо, муосирсозии ҷомеаҳо ва фарҳангҳои суннатӣ, бо фарогирии дигаргуниҳои гуногуни иҷтимоӣ-фарҳангӣ, ки дар кишварҳои гуногун ба амал меоянд, ҷаҳонишавии фарҳангро тақвият мебахшад.
Гузашта аз ин, муосирсозии ҷомеаҳои рӯ ба инкишоф бо дарназардошти хориҷ шудан аз марҳалаи саноатӣ дигаргуниҳои иҷтимоиро дар сохти анънавии иҷтимоӣ дар бар мегирад ва хислатҳои ҳар миллат метавонад танҳо дар заминаи фарҳангсолорӣ ошкор шуда, ҷиҳати эҳёшавии фарҳанги миллӣ ҳастии худро идома бахшад. Фарҳанги истеъмор фарҳанги миллӣ нест ва нахоҳад буд ва агар замоне ниёгони мо иҷборан фарҳанги бегонаро истиқбол намудаанд ва марҳала бо марҳала он фарҳанги ғосиб дар зеҳни мо чун фарҳанги миллӣ қарор дорад, лек дар ҳеҷ сурат наметавон гуфт, ки айни замон фарҳангеро пайгирӣ мекунем, ки ниёгони мо онро офаридаанд. Фарҳанге, ки бо қимати захми ҷисмонӣ ба даст омадааст, арзише надорад ва аз бефарҳангӣ хеле зараровартар аст. Дар дунё нест фарҳанге, ки он марбут ба як миллат бошад, чунки дар мароҳили гуногуни таърихӣ миллатҳо омезиш ёфта, фарҳангҳое боқӣ гузоштаанд, ки алҳол дар тақвияти якдигар умр ба сар мебаранд ва аз гумон дур нест, ки раванди ҷаҳонишавӣ иртиботи фарҳангҳоро боз қавӣ гардонад.