Авомили ҳувиятсоз барои инсон мухталиф мебошанд. Гоҳе хонавода аст, гоҳе ҷомеа ва гоҳи дигар худи фард. Албатта, ҳаводиси иҷтимоӣ ва таърихӣ низ нақши муҳим дар шаклгирии ҳувиятҳо доранд. Ба унвони мисол дар шаклгирии ҳувияти миллӣ нақши истеъмор босазо мебошад, чунончӣ мушкилоти ношӣ аз ҳокимияти калисоро низ дар Ғарб дар эҷоди ҳувияти миллӣ наметавон зикр накард.
Ҳувият қобили тақвият, бозхонӣ, бозтафсирӣ ва ҳатто қобили дурандозӣ ва тағйир аст ва бар ин асос ҳеҷ ҷабри ақлӣ ва табиӣ дар доштани ҳувияти хос вуҷуд надорад. Инсонҳо дар хеле аз маворид ба бозхонии ҳувияти худ мепардозанд ва чӣ басе ҳувияти гузаштаи худро рад намуда, ҳувияти ҷадидро қабул мекунанд. Ҳувиятҳо бинобар вусъат ва шуои ташобуҳот ва тафовутҳо метавонанд мухталиф бошанд. Ба унвони мисол вижагаҳои ношӣ аз маҳалли зисти як инсон ба ӯ ҳувияти маҳдуд ва мутаносиби иртиқоъ ба маҳалли зистро медиҳад. Аз тарафи дигар ҳувияти динӣ бо таваҷҷуҳ ба густурдагии ҳузури дин метавонад густурда ва васеъ бошад. Мисли ҳувияти исломӣ, масеҳӣ ва ғайра, ки сайри густурдае аз инсонҳоро аз саросари дунё дар бар мегирад. Ҳувият ақлӣ, илмӣ ва мубтанӣ бар воқеият нест ва чӣ басе вижагиҳои як фард ё як гуруҳ бо меъёрҳои ақлӣ ва илмӣ метавонад ҳамхонӣ надошта бошад. Акси ин масъала низ дуруст аст.