Баъдан мо ҳамон нуқсҳои муҳимро дар ҷавонон пайхас намудем.
Падидаҳои мушобеҳе дар онҳо аз авомили даргириҳои ботинӣ буд, ки бинобар чунин тасодуме дар ҳамаи мавридҳо ибораи “сардаргумии ҳувият” ташхиси хоссеро пешниҳод мекунад”46. Бар хилофи Эриксон ва муқобил бар натиҷаҳои равандҳои муосир Ф.
Фукуяма аст, ки даргириҳоро баробар бо инқилобҳо таъбир карда, таъсири мусбати онҳоро дар такмили ҳувияти инфиродӣ қайд мекунад: “Бо таваҷҷуҳ ба пешрафти густурдаи тамаддун, ҳатто ҷангҳои хунин монанд ба ҷангҳои нополеуниро файласуфон метавонанд аз назари иҷтимоӣ ба унвони натоиҷи пешраванда тафсир кунанд, зеро онҳо боиси густариши шаклгирии ҷумҳурихоҳӣ шудаанд”47.
"Ҳувияти гурӯҳӣ" -ро Эрик Эриксон ҳамчун шомилшавии шахс ба ҷамоаҳои гуногун ҳисобида, онро ҳисси субъективии ваҳдати ботинӣ бо муҳити иҷтимоии худ дастгирӣ мекард. Вай инчунин алоқаи наздики буҳрони ҳувият ва буҳронҳои рушди иҷтимоиро таъкид кард. Азбаски буҳрони ҳувият, чун қоида, вақте

46
Эриксон Э. Идентичность: юность и кризис, - М.: Пргресс, 1996, - с. 25.

47 Фукуяма Ф., Бродель Ф. Триумф глобализма. Конец истории или начало? – М.: АСТ, 2016, - 240 с.