шахсияти сеюм қаламрав аст. Кишвар дар харитаи ҷуғрофӣ макони муайянест, ки инсон метавонад бо он иртибот дошта бошад. Агар шахсияти "кишвар" -ро бо чизи дигаре муайян кардан оғоз шавад, дар баъзе ҳолатҳо буҳрони шахсият имконпазир аст.
Бидуни шак чунин равандҳо, мисли заъфи аҳамияти пояҳои миллии ҳувияти шахсият, сустшавии эҳсоси индивид ҷиҳати мансуб будан ба давлат, ҷомеа ва фарҳанги муайян, таблиғи ақоиди трансмиллӣ ва душаҳрвандӣ дар шароити ҷаҳонишавӣ пурзӯр мешаванд ва ормони “инсони ҷаҳон будан” тарвиҷ меёбад. Ҳамчунин, раванди худмуҳофизакорӣ ба вуқуъ пайваста, майли фардро нисбат ба мансубияти хеш илқо мекунад.
Ҷаҳонишавии фазои фарҳангии инсони муосирро бо фарҳангу иҷтимоъҳои гуногуне ошно сохта, ӯро гирифтори ҳувияти мураккаб намуд. Ҷоиз ба тазаккур аст, ки мафҳуми “ҳувият” бинобар паҳншавии васеъ дар илму публитсистика ғолибан чун фаҳмиши беихтиёрона ва худошкор истиқбол мегардад. Аз лиҳози этимологӣ ва вобаста ба истилоҳи лотинии identifico (шабоҳат додан, монанд кардан) ҳувият дар илми муосир мафҳумҳои анъанавии “худшиносӣ” ва “худмуайянкунӣ” -ро танг карда, аксар мавридҳо ҳаммаънои онҳо истифода шудааст. Бо вуҷуди ин, пажӯҳиши ҳувият душвор ба мушоҳида мерасад, чунки хориқаи мазкур аз меъёри омӯхташавии анъанавии таҳқиқи илмӣ мелағжад ва чунонки Самюэл Ҳантингтон дар ишора ба муҳаққиқи муосир зикр намудааст: “чунон ҳатмист, на ҳамчун фарқият”, чунки бо худ бисёрии номуайянро ҳомил аст.