ҷомеашиносон фалсафаи классикиро мунтақид мебошанд. Вале Макс Вебер ҳангоми таҳқиқи решаи протестантизм, ки католитсизм маҳсуб мешавад, инкори сарватҳои зеризаминиро аз омилҳои пасравии онҳо пиндоштааст:
“Бегонагии бузург аз ҷаҳон, ки мушаххасоти сармоядорист, вижагиҳои зоҳидона ва дар тарафдорони худ бетафовутии хоссеро нисбат ба сарватҳои заминӣ парваридан ормонҳои дар худ нуҳуфтаро инкор мекунад”.
Тойнби зимни барасии омезиши тамаддунҳо дар шароити мубҳами иқлимиву ҷуғрофӣ фикри С. Ҳантингтонро натиҷагирӣ карда, бархе аз падидаҳои муосирро бо тамаддунҳо номусоид медонад: “Ба қавли Ҳантингтон, бинобар бархурдҳои тулонӣ дар манотиқи роиҷбуда тамаддунҳо дар гузашта ва дар ҳоли ҳозир ба сатҳи болоие расидаанд. Инчунин нома дар мавриди иттисоли тамаддунҳо тавассути “камарбанди иқлимӣ” баръакси ин баёния аст, ки бар асоси он моҳияти чархаи падидаҳои иқлимӣ барои тавсеаи тамаддунҳо мусоид нест”82. Тибқи андешаи Ҳантингтон тамаддун дар муқобили барбарият истифода шуда, бо фарҳанг алоқаманд мебошад. Ҳар касе аз зумраи ҷомеашиносон теъдоди муайяни тамаддунҳоро зикр намудаанд.