дохилӣ аз байн мебарад ва авомиле, ки ба зуҳури он боис шуданд, ҳамчунин барои нестшавии замони нав кумак хоҳанд кард. Агар ба мушкилиҳои ҷаҳони муосири Ғарб назар афканем, ба зудӣ пай мебарем, ки мушкилии асосӣ дар замони муосир сарпечии насли нав аз издивоҷ маҳсуб мешавад, дар ҳоле ки башар рӯз аз рӯз бинобар таваллуд ва таҳияи созмони хонаводагӣ афзун мегардад. Пас дар аҳди постмодернизм ҷомеаи Ғарбро, ки дар пояи бахши протестантии масеҳият ҳувияти фарҳангии мутааллиқро идома медиҳанд, чи паёмадҳо интизор аст? Тибқи андешаронии файласуфи нимаи дувуми садаи гузашта Мишел Фуко, барои пайдо кардани қудрат ҷамъият зарур мебошад.
Ба қавли ӯ, таърих натиҷаи амал на аз авомили ақлонӣ ва огоҳона, балки аз нерӯҳои ғайримантиқӣ ва нохудогоҳ аст: “Мардум монанди меваҳои замин ва мутаносиб бо сарвату манобеъе, ки дар кори худ ба даст меоваранд, таксир мешаванд. Муддатҳост истидлол мешавад, ки агар кишваре мехоҳад сарватманд ва қудратманд бошад, бояд ҷамъияте дошта бошад.
Ба ин ҳол, барои аввалин бор ҳадди аққал ба унвони як омили доимӣ ҷомеа иддао мекунад, ки оянда ва сарвати он на танҳо бо теъдод ва фазилати шаҳрвандон, на танҳо бо қавонини издивоҷ ва созмони хонаводаи онҳо, балки бо шевае, ки ҳар кадом аз онҳо робитаи ҷинсӣ