4. Перомуни мавзуи дар мақола зикрёфта, тавсифи масъалаҳои муҳими дар он баёнгардида, нуқтаи назари зиёиён ба тариқи густурда тавассути васоити ахбори омма бояд интишор ёбад, зеро “машварат идроку ҳушёрӣ медиҳад”, ки дар замони муосир ҷомеа маҳз ба зиракиву ҳушёрии сиёсӣ ниёзманд аст.

Адабиёт:

1. Эмомалӣ Рахмон, Тоҷикон дар оини таърих. Аз Ориён то Сомониён, китоби якум 2. Эмомалӣ Рахмон, Тоҷикон дар оини таърих. Аз Ориён то Сомониён, китоби дуввум, Душанбе, Ирфон 2002.
2. Эмомалӣ Рахмон, Тоҷикон дар оини таърих. Аз Ориён то Сомониён, китоби сеюм, Душанбе 2006.
3. Рахмонов А.С. Современные проблемы безопасности в Республике Таджикистан и в Центральной Азии//Монография.
   —Душанбе, 2013.- С.14-48.
4. Ятимов С. Илм ва амният. “Ҷумҳурият”, 30 майи соли 2017 Соли 2017

ИЛМ, ТАЪРИХ ВА ТАҶРИБА

Инак, мақолаи нави доктори илмҳои сиёсӣ, узви вобастаи Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти
унвони “ Субъекти сиёсӣ ва амнияти миллӣ” интишор шуд,
ки он мантиқан давоми мақолаи “Илм ва амният” буда,
муаллиф маҳз аз назари илмӣ кўшиш кардааст, матлабҳоеро барои хонанда матраҳ намояд, ки маърифати он на
танҳо дар дарки дурусти вазъи кунуни сиёсати дохиливу
хориҷии кишвар имкон фароҳам меорад, балки ҳамзамон
водор месозад, ки ба масоили мазкур жарфтару густурда назар намоем ва баҳогузории мо фориғ аз эҳсос ва фаҳмишҳои дур аз илм бошад.