Худнамоӣ ва таваҷҷуҳи дигаронро ҷалб кардан аз ниёзҳои табиии башар аст. Гоҳе дида мешавад, ки инсон ба ҳар василае мутавассил мешавад то воқеъияти вуҷудии худро дар пеши дигарон ба намоиш гузорад. Бисёре орзуманданд, ки дар маърази таваҷҷуҳи хосу ом бошанд ва дар ин роҳ ҳозиранд даст ба ҳар коре бизананд то худро машҳур ва маъруф кунанд. Ҳатман қиссаи он марди юнониро шунидаед, ки муҷассамаи худои бузурги юнониён Зевсро шикаста буд.
Вақте ўро гирифтанд ва пурсиданд, ки даст ба ин кор зада ва хабар дошта, ки муҷозоти чунин коре марг аст? Ҷавоб дод:
-Медонам, мехостам коре кунам, ки мардум ба ман таваҷҷуҳ кунанд ва маро ҳамеша ба хотир дошта бошанд.
Ё қиссаи бародари Ҳотам ва шошидан дар чоҳи Замзам.
Гўянд ин корро бародари Ҳотам кардааст. Он гоҳ ки дид бо сахо овозаи бародар ба даст наоварад, оби чоҳи муқаддаси Замзам биолуд ва бад-ин сабаб машҳур гашт.
Дар ҳикояи «Шодӣ» ҳамин худнамоӣ ва шуҳрат, албатта, ба сурати танзомезаш тарҳ мешавад. Тасаввури маъруф шудан ва аз ў дар рўзномае ном бурдан, шахсияти ҳикоячаро ба ҳаяҷон ва шавқ овардааст.
Нимашаб ҳамаро бедор мекунад, ки рўзномаро бихонанд, ки номи ў дар он омада. Барои ў ҳеҷ тафовуте намекунад, ки ба чӣ муносибат ва ба чӣ наҳве аз ў ном бурдаанд, ҳамин ки номи ў дар рўзнома чоп шуда, барои ў арзиши фаровон дорад. Ҳамин нукта аст, ки ҳикоячаи «Шодӣ»-ро ҷолиби таваҷҷуҳ ва пурмаъно мекунад ва ба он арзиши мондагорро медиҳад, зеро ғайри мустақим ба ҳикмате ишора дорад, ки башар аз дер боз ба он таваҷҷуҳ ва тамойили амиқ доштааст.

ШЕРВУД АНДЕРСОН:
КИТОБИ « ПАЙКАРАҲОИ АҶИБ»
Шервуд Андерсон аз бузургтарин нависандагони дунёст, ки барои бачаҳо асарҳои ҷолиб навиштааст. Муҳаққиқон ҳикояи ў «Мехоҳам бидонам чаро»-ро «яке аз қавитарин достонҳо»
шинохтаанд.