Иқтибос зеби иншо аст, бо кумаки он маънию ғояи асари бадеӣ равшан инъикос меёбад.
Таҳлилҳо нишон доданд, ки хатоҳои маъмулӣ дар иншо аз услубӣ, грамматикӣ, синтаксисӣ иборатанд. Дар бораи баъзеи онҳо истода мегузарем.
Чи тавре мегўянд, як сухан сесаду шасту шаш паҳлу дорад. Бинобар ин, иншонависро лозим аст, ки маъноҳои калима, истифодаи онро донад.
Кўшиш кунед, ки аз калимаҳои калкавӣ, забонзад, умумӣ, ба монанди «ба фикри ман», «ман фикр мекунам, ки», «масалан», «шояду бояд», «эҳтимол», «дар ҳақиқат», «шоири бузург», «шоири ширинсухан», «намояндаи бузурги» ва ғайраҳо дурӣ ҷўед. Аз такрор ва умимибаёнӣ, носаҳеҳ суханчинӣ, истифодаи калимаҳои арабӣ, ҷамъбандиҳои арабӣ, калимаҳое, ки хоси забони тоҷикӣ нестанд, ҳазар намоед. Ҳоло расм шудааст, аксарият кўшиш мекунанд, ки барои ифодаи фикр калимаи зебо ёбанд.
Меёбанд, вале он як калима иншоро зеб намебахшад, зеро дар ҷояш наомадааст.
Хато дар далелҳо ҳамон вақт пайдо шуданаш мумкин аст, ки агар хонанда бо асар, эҷодиёти нависанда, давраи зиндагии вай дуруст шинос набошад.
Чунончи, дар иншо чунин ҷумла омаданаш мумкин аст:
«Гогол муқобили коммунистон буд», «Рўдакӣ «Шоҳнома»-ро азёд медонист»...
Ё метавонад, рақамҳо хато бошанд: «Дар Ҷанги Бузурги Ватании солҳои 1942 – 1945 Шолохов иштирок кард», «Воқеаҳои дар асари Аҳмади Дониш тасвирёфта дар асри 18 рўй дода буданд»...