Аз гуфтаҳои дигар маълум мегардад, ки Носири Хусрав ҳақиқати ҳаёт ва осоиштагии рӯҳию маънавиро на аз даргоҳи подшоҳони ҷоҳили замони хеш, балки аз сӯҳбати уламои динии аҳли суннат, ки дар кишвари ӯ ҳукмрон буданд, мебинад.

Ақидаи шоир адолатхоҳӣ, халқпарастӣ ва инсондӯстӣ буда, шаклу равиши динӣ дорад. Адолатхоҳии Носир ва халқпарастиаш моҳияти демократияи деҳқониро соҳиб буда, ба ҳунармандон ва аҳли илм иттифоқ аст. Чуноне, ки мегӯяд:

Беҳ аз санои олам деҳқон аст,
Ки ваҳшу тайрро роҳатрасон аст.
Зи сонеъ ройгон чизе нахезад,
Зи деҳқон оқибат чизе бирезаД.
Ҷаҳонро хуррамӣ аз деҳқон аст,
Аз ӯ гаҳ зар гоҳе бӯстон аст.
Ба кор андар ҳама мардони қоранд,
Арақ резанду қути халқ қоранд.
Калиди ризқи қисмат сахт дар мушт,
Чароғи дилфурӯзӣ дар даҳ ангушт.
Ба дунё оқилона тухм киштанд,
Ба уқбо — дар гули боғи биҳиштанд.

Носир деҳқонро аз дӯстони Худо шуморидааст, зеро онҳо мардони коранду ҳалол ризқи худ ва мардумро меофаранд. Ба ақидаи ӯ ба деҳқон ҷабр кардан дар баробари бо Худо ҷабр кардан қарор дорад. Табақаи дуюм, Носир, ҳунармандонро номидааст, ки дар ҷаҳон аз ҳама хушбахттарин инсонҳо мебошанд:

Беҳ аз сонеъ ба гети муқбиле нест,
Зи касби даст беҳтар ҳосиле нест.
Ба рӯз андар паи сомони хеш аст,
Чу шаб дар хона шуд, султони хеш аст...
Ба тоат то зи мустақбал ба моӣ,
Худо розӣ аз ӯ ҳам халқ розӣ.