То ки аз кӯҳна барорад барги нав,
Бишкуфонад кӯҳна сад хуша зи гав.
Мо табибонем, шогирдони Ҳақ,
Баҳри қулзум дил моро «фанфалак»
Он табибони табиат дигаранд,
Ки ба дил аз роҳи набзе бингаранд.
Мо ба дил бевосита хуш бингарем,
К - аз фаросат мо ба Олӣ манзарем.
Он табибони ғизовуанду симор,
Ҷони ҳайвонӣ бад-эшон устувор.
Мо табибони фиолему мақол,
Муҳими мо паррави нури ҷалол.
К - ин чунин феъле туро нофеъ бувад,
В - он чунон феъле зи раҳ қотеъ бувад.
Ин чунин қавле туро пеш оварад,
В - он чунон қавле туро неш оварад.
Он табибонро бувад бавле далел,
В - ин далели мо бувад ваҳии ҷалил.
Дастмузде менахоҳем аз касе,
Дастмузди мо расад аз Ҳақ басе,
Ҳин! Сало бемории носурро,
Доруи мо як ба як ранҷурро.

Дар ин асари оламшумули худ Мавлоно бо ҳунари волои маснавинависӣ тавонистааст, инсонҳоро бо роҳи росте ҳидоят намояд, ки асосашро ақл, илм, дониш, дӯстӣ, покию ҳақиқатпарастӣ ва адлу адолат, ҳурмату иззати бузургон ташкил менамояд. Чунин фикру ақидаҳои хирадмандона сар то сари «Маснавии маънавӣ»-ро фаро гирифтааст.

Аллома Иқболи Лоҳурӣ, ки худро шогирди Мавлоно медонад, гуфта буд:
Нуқтаҳо аз пири Рум омӯхтам, Хешро дар ҳарфи ӯ во сӯхтам.
Боз бархонам зи файзи пири Рум Дафтари сарбаста - асрори улум.