Ҳар чӣ дар ин чархи кӯҳан сохтанд,
Қолабе аз баҳри сухан сохтанд.
Ҳар кӣ на з- ин сикка лаболаб бувад,
Чун натавон гуфт, ки қолаб бувад.

---

Қавли се кас нест ба даҳр устувор,
Шоиру қуръазану ахтаршумор.

Амир Хусрав ягонагии Худоро парастиш намуда, инсонҳоро ба риояи қатъии панҷ бинои мусулмонӣ (калимаи шаҳодат, ҳаҷ кардан, закоти мол додан, рӯза ва намоз гузоштани мусулмонон) даъват намудааст.

Аз ин хотир ӯ намояндагони поки дин суфиёнро пайравӣ намуда, онҳоро ҳамчун мардони поки роҳбалад, ки дарки ду ҷаҳон доранд, муаррифӣ менамояд:
Эй қадам andar раҳи мардонзада, Ҳафт дари гунбади гардонзада.

• • • • • Барназадӣ як қадам аз ҷои хеш, То нанихӣ бар ду ҷаҳон пои хеш.

Амир Хусрав нопокии ахлоқу одоби амирону роҳбарони замони худро, ки аксар маврид ба зулму бераҳмӣ, порахӯрию мардумозорӣ, фиребгарию маккорӣ ва пулу зару молҷундорӣ машғуланд, хеле боғайратона ва суфиёна зери танқид қарор додааст:
Оҳ аз ин тоифаи зарксоз, Остине кӯтаҳу дасте дароз, Зишт бувад суфию майли зараш, Мӯй паю кӯҳи гарон бар сараш.

• • • • • Ошиқӣ зар ошиқӣ даргоҳ нест, З - он ки дуӣ дархӯри ин роҳ нест....
          Дунявӣ дин ҳарду ба ҳам дарнахост, Заҳр зи позаҳр бубояд шинохт.