Аё ин ҷост, ки замину осмон бо ақл идора карда мешаванд;
Ақл аз ҳама боигариҳои дунё қиматтар аст;
Дар дунё фақат як роҳ - роҳи ҳақиқат вуҷуд дорад;
Зиндагии ҳар як фард барои хушнудӣ ва қаноатмандӣ офарида шудааст, агар он набошад, пас дурӯғ ва тарс ҳукмфармост, ки он аз марг бадтар аст;
Шахси танбал аз ҳама бевиҷдон буда, Худованд барои ӯ ҳатто як дона арзан намеофарад;
Ҳар зане ки дар хонаи шавҳар фарзанди баруманд мепарварад сазовори ифтихори бештар аст;
Беҳтарин ҷой он заминест, ки дар он ҷо марди порсо хона бисозад ва дар он макон фарзандони солим ба бор оварад;
Замине ки муддати дароз хушку беҳосил мондааст, ғамгину ношод буда, обу зироат мехоҳад;
Духтари дӯшиза низ мисли ҳамон замин буда, орзуманди ҳамсари хубест, то ки фарзанди солиму баруманд ба бор оварад;
Худованд мардонро ёрӣ мекунад, то фарзандони шоиста дар батни модарон ба бор оваранд;
Худованди пок ба он хонадоне, ки фарзанд надоранд, дохил намешавад;
Синни 15-17 - солагӣ даврони булӯғи ҷинсию рӯҳӣ ва маънавии ҷавонон мебошад;
Модар вазифадор аст, ки фарзандро шахсан шир диҳад ва парпечу нигоҳбонӣ намояд;
Падарому устодон ва пешвоёни қавму қабила дар ҷараёни таълиму тарбияи кӯдак тарзе диққат диҳед, ки шогирдон як умр покизакору масъулиятшинос бошанд;
Ҳар як фард бояд аз дину мазҳаби худ огоҳ бошад;
Тарбияи фарзанд асосан дар синни 15-17 солагӣ ба поён мерасад;
Агар шахси кӯр босавод бошад, аз нодони бино хубтар мебинад;
Шахсе боқувват аст, ки аз худ панҷ чизро дур сохтааст: мумсикӣ, қасд, тарс, хушомадгӯй ва ноқаноатмандиро;