❖ Инсонҳо дар замин фақат бо қувваи ақл метавонанд, ки хушбахтӣ, зиндагии хуб, хурсанӣ ва шаъну шараф ба даст биоранд;

❖ Некуӣ ва накукорӣ хостан ба мардум аз ҳама некиҳо авлотар аст ва ягон хароҷотро низ талаб намекунад;

❖ Тақдир подшоҳи ҳама оламиён буда, шамоле ҳаст, ки аз ӯ ба ҳеҷ куҷо гурехта наметавонед;

❖ Хирадманд ба фарзандаш муроҷиат карда мегӯяд: «Бегуноҳ бош то тарсончак нагардӣ; накукор бош то шарафманд бошӣ; боақл бош то сарватманд гардӣ; қаноат намо ва кинагир мабош то дӯстони зиёд дошта бошӣ; аз шахсони ҳасадхӯр дар андеша бош; оиди ободии хонаат андеша кун; бо касе муноқиша нанамо ва барои ҷой мубориза мабар; оиди камбудиҳои хеш бодиққат бош; аз душмане ҳазар намо, ки ҳокимият дорад; дар моли худат шердил бош, на дар моли дигарон, чунки тан муваққатӣ буда, рӯҳ доимӣ аст».

ҚУРЪОНИ ШАРИФ

14 аср пеш Худованди бузург ба инсоният ҚУРЪОНИ МУҚАДДАСРО фиристониданд, ки он дар замин ягона китоб буда, ҳидоятгари роҳи ҲАҚИҚАТ барои наҷоти одамон аз азоби ду дунё бо роҳи боварӣ ба Худои бузург мебошад. Чуноне ки дар ояти Қуръон омадааст: Дар ҳақиқат, Қуръон фаҳмиш ва дониши олам аст (Сураи «Қалам», 68: 52). Худои бузург ба мо хабар мерасонад, ки навиштаҷоти Қуръон кашфиёти охирини ӯ мебошад, ки касе аз бандагон ва халқиятҳо қобилияти дигар кардани китоб ва ба он илова карданро то охири дунё ва рӯзи қиёмат надоранд.¹

Забон ва усули навишти Қуръон ба дараҷаи олӣ содда ва равон аст, ки ҳар як фард имкони дарки онро дорад. Аз аввали пайдоиш то имрӯз барои одамони тамоми давру замон омӯзиши ин китоб имконпазир буда, Худованд боз

¹ Ҳорун Яҳё. Муъҷизаи Қуръон. Падидаҳои илмӣ, таърихӣ, риёзӣ. Маскав. Нашрия: Култура Паблишинг. 2005. - 444 с. (Бо забони тоҷикӣ тарҷумаи Ғ.Т.)