— Бечора, — гуфтам беихтиёр оҳ кашида. Вале намефаҳмидам, ки бечора кист: Комила ё модараш? Худи ман ё уқоҳоям? Не, ҳамаи мо — бачаҳо, калонсолони замони ҷанг! Ҳама, ҳама бечора будем.

АҒБА

Моҳигул сарбанди сиёҳи рангпаридаашро ба сар партофта, чанд лаҳза пеш ба аёдати пиразани бекас рафта буд. Он ҷо пиразан ӯро меҳмондории нағз карда суханҳои хуш гуфта бошад ҳам, духтараш Хуршедаро фаромӯш карда наметавонист. Бо ҳавоси парешон зуд ба хона омада дид, ки дар занҷиру дар болои бом низ касе ба назар намемерасад. Кӯча хилват.

— Хуршеда, ҳо Хуршеда! Куҷоӣ духтарам? — фарёд кард вай.

Ҷавобе нашуд. Дили Моҳигулхоларо гургон меканданд.

Охир, ҳамагӣ чанд лаҳза пеш духтару модар андармони кори хона буданд: Хуршеда ба оташдон ҳезум мемонду ҳар дам ба роҳи ағба чашм медӯхт. Модар шири дарҷӯшро бод кашида, ба андоми ӯ менигарист. Як ҳафта боз Хуршеда дудила. Аввал намедонист, ки ба намоиши Якуми Май равад ё наравад? Гоҳо ба модараш мегуфт: «Ба ид меравам, бибиҷон, ҳо, албатта, меравам». Модараш хурсанд шуда буд, ки Хуршеда агар ба ид равад, одаму оламро мебинаду баҳри дилаш кушода мешавад. Аммо дертар Хуршеда боз аз қавлаш гашт. Акнун мегуфт, ки «не, ба ид ман намеравӣ». Оре, ҳамин тавр, табъи духтараш мушаваш. Аз ин сабаб Моҳигул лолу ҳайрон буд, ҷасорате надошт, ки рози дили ӯро пурсад. Фарз кардем, вай рози дили ӯро пурсид. Хуршеда дар ҷавоб шартӣ талаберо ба наздаш гузошт. Он гоҳ чӣ мешавад? Моҳигул чӣ кор мекунад?

Модар, — охир, аз розҳои айёми балоғати духтараш метарсид. Чашми ҷигарбандаш рӯз ба рӯз рахшонтар мешуд. Оразаш бо ибораи шоирон, гулҳоро дар таҳайюр мемононад, лаъли лабаш лоларо ҳиҷил мекунонад. Китфаконаш пурра... Ҳай, ҳай, аз чашми бад нигоҳ