Хабарӣ буд ба тўй як бегоҳ
Ҳасани тўйхоҳи базмталаб,
Карда бар тан либоси идиро
Рафту аз тўй пас наёмад шаб.

Ҳасан имшаб арўси нав овард
Ҷилави аспро гирифта ба тўй,
Ў ба домод ҳар замон мегуфт,
Ки «ман овардам ин арўси накўй!»

Чун даромад ба тўйхона Ҳасан
Тўй ҷўшиду шўъла зад гулхан,
Кард рухсораҳои аҳли тўй
Гулхани осмонбаро равшан.

Хизмати тўйи наварўсонро
Ҳасан аз ҷону дил адо мекард.
Меҳри худро ҷавони дидадаро
Дар дили аҳли тўй ҷо мекард.

Чӣ шабе буд, ки дар он манзил
То саҳар базми осмонкаф шуд.
То саҳар гўши мардуми қишлоқ
Ба садои нақораву даф шуд.

Писарон чобукона рақсиданд,
Духтарону занон латифу ҳалим,
Дар чунин шаб чӣ гуна кас накунад
Дилу ҷонро ба дилбарон тақдим.
Балки имшаб аробакашро ҳам
Кард мафтун суруди маҳбубе,
Қади ларзону рақси мавзуне,
Чашми ҷодугаре, дилошўбе.

Ба Ҳасан дам ба дам нигаҳ мекард
Духтаре аз канор дуздида,
Ноз мекарду рўйро метофт
Зери лаб нозукона хандида.

Ҷониби наварўсҳо то субҳ
Бо ҳасад балки менамуд нигоҳ,
Борҳо балки аз дилаш гузаронд:
«Ҳама ҷуфтанд, ў чаро танҳо?»

Балки мехост сурати ёре
Абадӣ нақш дар дилаш гардад,
Балки мехост бо дилороме
Баъд аз ин умрбод пайвандад.

Ҳасани тўйрав парешонҳол
Омад аз тўйхона вақти саҳар,
Омад, оре, аробакаш ба сарой
Буд авзои он вале дигар.

---

Илм омўхтан ба кас торафт
Мисли обу ҳаво зарур афтод,
Давлати мо ба рўйи фарзандон
Дари донишкада васеъ кушод.