Ториктар, шаб шуда бошад, Нигораро ба хона мебиёрад. Лекин як гап, ки ба вай даст намерасонад.
– Боақл аст, Сархӯр, бисёр, бисёр боақл. Аз зиндагӣ бохабар, чӣ ҳолу аҳвол доранд, медонад. Хонаҳояшонро бинӣ, мегӯӣ, ки ҳамин ҳоло мегарданд. Аз падараш як сарпаноҳи дуруст ҳам намонд. Раҳматӣ одами бебандимиён буд, на зан мегуфту на зисту зиндагӣ, фақат қарздор. Аз рӯзе, ки Сархӯр ба дунё омад, барои як даҳон нон медавад, очама хӯронаму пӯшонам гуфта сараша ба сангҳо мезанад. Ҳамин ҳолат вайро боақл кардааст. Шунидам, одамон вайро табрик гуфтаанд.
– Барои чӣ? – пурсидааст бача.
– Соҳиби зан шудӣ.
– Чӣ хел зан?
– Нигораро ба ту поку пиҳил бахшидаанд, хонаатон мебиёрӣ, пулу молдор мешавӣ, домоди одамони бадавлат.
– Мо мувофиқи онҳо нестем, ҳар кас ба ворвори худаш, мо камбағалем, – гуфтааст, ба тақдир тан додааст.
– Дурӯғ будагист, – модари Нигора бовар намекард.
– Сархӯр барин бачаҳои боақл каманд. Ба худи ман ҳам ёрдам кардааст. – Падар ба хотир овард:
Бегоҳирӯзӣ шуда буд. Бо харидаҳои беҳисоб аз бозор баромад. Торикӣ мефаромад. Бору бунаш бисёр. Халтаҳои пурпур дар дастҳо ва дар китф, таги бори вазнин, хастаю монда, ба фук зада-ба фук зада тарафи истгоҳи автобусҳо мерафт.
Ҳамин ҳангом Сархӯрро дид, ки аз роҳ мегузашт. Вай ҳам падари Нигораро, ки «амак» мегӯяд, дид, диду тарафаш омад.
Даст ба халтаҳои бори вай бурд.
Дар истгоҳ мошин набуд. Аз автобус дарак не. Одамон кам. Баъзеҳо «мошин намешавад» гуфта мерафтанд. Дар як гӯша, дар дарахтзор чанд нафар чашм ба онҳо меистоданд.
Нигоҳҳо беҷо. Дар ин ҷойҳо баъзан сари роҳи одамонро мегирифтанд. Сархӯр халтаҳои борро ба замин монд.
– Меравӣ, бачам, раҳмат, рав, аз рафиқонат ақиб намон. – Рафиқони Сархӯр дар он сӯи роҳ интизораш буданд. Аммо дили Сархӯр нашуд, ки падари Нигораро дар он бегоҳирӯзе, ки раҳмонда буд, танҳо гузошта равад.