Аз ҷойхобаш хест. Сархӯру модараш ӯро аз роҳ гардонда натавонистанд. Шӯру қиём андохт, пеши чашмаш чизе меафтод, коса ё табақу пиёла, чойник, ҳатто кафшу калушҳоро бардошта ба дару деворҳо мезад, шишаҳои тирезаҳоро шикаст. Кампири Санам дарро кушод, ба Сархӯр гуфт:
– Мон равад.

---

Пас аз борон ҳаво тоза, рӯҳафзо шуда буд, осмон соф, ситораҳо ягон-ягон метофтанд, субҳ медамид. Вале сари теғаҳои кӯҳ ҳанӯз абр, он ҷо борон.
– Лутфия, бигӯ, куҷо меравӣ? – Аз паси ӯ аз дарвоза баромад Сархӯр.
– Нашунидӣ? Сари гӯри Фахрӣ меравам гуфтам-ку.
– Гӯри вай дар куҷо, намедонам, вале роҳи Шоҳмансур ин тараф қатӣ, мошинроҳа аст, – поёни куҳро нишон дод Сархӯр ба Лутфия.
– Роҳи ҳамроҳи Фахрӣ омадаам мошинроҳа набуд.
– Пиёда? Дур аст.
– Ҳамроҳи ту равам дур, лекин бо Фахрӣ омадам, наздик буд.
– Нахоҳӣ, ҳамроҳат намеравам.
– Биё, ҳамроҳи Фахрӣ наметарсидам.
– Бо ман равӣ, метарсӣ?
– Нахоҳӣ, набиё.
– Биё гӯӣ, меравам.
– Биё.
– Лекин медонӣ-чӣ? Бо роҳи ту мегуфтагӣ имрӯз рафта намешавад, дар дара сел омадааст.
– Бигзор сел бошад, бало бошад, аз ҷар натарсидӣ-ку.
– Ҳамроҳи ту наметарсам.
– Шӯхӣ накун, наханд, дилам намебардорад.
Аз баландӣ рӯ ба дара мефаромаданд, сари теғаҳои кӯҳ абр, борон меомад, оби сангоб меҷунбид. Дар пойҳои духтар туфлии нӯкборик, ба либосҳояш обу лой мепарид. Почаҳои лозимиашро то зону бар зад, дар назари Сархӯр духтари зеборо, банди пойҳояш зебои зебо, зебоии ноёб. Дар деҳа ҳеҷ гоҳ духтарон почаҳои лозимиро ним ангушт ҳам боло намебардоранд.