Аммо вақте Луқмонро соатҳои охирини ҳаёт фаро расид, аз шогирдон илтимос кард, ки маро ба шаҳре бубаред, ки аз он шаҳр ҳама ба дӯзах мераванд. Шогирдон ҳама ҳайрон шуданд ва ҳатто гумон карданд, ки Луқмон аз ақл бегона гардидааст. Чаро тамоми мардум охирин лаҳзаҳои ҳаёт ҳаракати ба ин шаҳр омадан доранду устод мехоҳанд аз ин ҷой бираванд. Яке аз шогирдон тоқат наоварда, аз Луқмон пурсон шуд, ки устод ин чӣ асрор аст? Луқмон дар ҷавоб гуфт: «Ман дар ин шаҳр бимонам ба шарофати ин шаҳр ба биҳишт меравам. Вале агар ман дар ҳақиқат биҳиштӣ бошам, аз шаҳре, ки ҳама ба дӯзах мераванд, иншооллоҳ ман ба биҳишт хоҳам рафт.