эҷодкорию ихтироот буда, худи роҳбарро ба олами мӯъҷизаҳое бурда мерасонад, ки баъдан ҳар гуна корнамоиҳо ва қаҳрамониҳо эҷод менамоянд. Дар ҳақиқат, сарвар дар паи дарки асрори зиндагии одамон, ба дохили он ворид гашта, метавонад боз чандин кашфиётҳо ба миён орад.

Дар натиҷа, корманде ки худ ба ин зинаи инкишоф нарасидааст, ҳеҷ гоҳ наметавонад ба чунин сарвар таъсири нофаҳмӣ ва ё нодонии хешро расонида, ӯро аз роҳи ҳақиқат дур созад.

Аз дигар тараф, мақсади асоснокшудаи илмиро низ, агар бе таҳлили чуқури касбӣ ва фалсафии ҳолатҳое, ки мо дар боло қайд кардем, амалӣ гардонидаӣ шаванд, ин роҳи нодурусти амалигардонии қарори роҳбарӣ буда, онҳоро аз хештаншиносӣ дур созад. Масалан, барои роҳбаре, ки мехоҳад некӣ намояд, чӣ будани бадиро донистанаш шарт мебошад, вагарна ӯ худ бадӣ карда намедонад, ки ин бадист.

Бинобар ин, омӯзиши тарафҳои бадии қарор, муҳокимаи он бо тарафҳои гуногуни ҳавасманд, пайдо кардани нуқтаҳои пайвасткунандаи ду тараф, инчунин, омӯзиши таҷрибаи гузашта ва асосҳои илмии масоил ҳақиқати ҳолатро аниқ месозад. Ин ҷараёни омӯзишро боз ҳангоми амалигардонии қарор низ бояд мушоҳида кард, ки кадом омилҳо ва қувваҳое пайдо шуданд ва Шумо пештар намедонистед ва ё омилҳои берунаи макроиқтисодӣ, ки аз онҳо бехабаред ва ё ба инобат нагирифтаед. Бо дарназардошти ин ҳолат роҳбари хештаншинос, аллакай, нерӯи наверо пайдо менамояд, ки бовариашро ба иҷрои масъала баланд кунонида, иҷрои онро оромона ва нотарсона амалӣ мегардонад. Дар ин ҳолат чунон хирадмандона рафтор менамояд, ки ҳатто дар симои ӯ чизеро пайдо кардан ғайриимкон мебошад.

Дар натиҷа, як мақсадро ба анҷом расонида, аз паи мақсадгузорӣ ва иҷрои мақсади нав мегардад. Ба муваффақиятҳо ва дастовардҳо андармон нагашта, боз ба пеш ҳаракат менамояд, чуноне ки Луқмони Ҳаким мефармоянд: «Дили роҳбари хештаншинос бояд монанди дарёи кӯҳӣ пуртуғён ва оби пуртӯфону зулоли дармонбахш буда, забону даҳонаш монанди дарвозаҳои бастаи қасре бошад, ки хеле мустаҳкаму дорои посбонанд».

Ҷараёни дигар ин омӯзиш ва донистани зебоӣ мебошад. Дарк карда ёфтан ва дидани зебоӣ, худ зинаи муайяни инкишоф мебошад. Маҳз, дар нуқтаи