Чу нимрӯз гузаштам зи кӯйи донишгоҳ,
Дар он талоқии Шарқи қадиму Ғарби мудерн,
Ки ҳаст мавҷзанон рӯ ба рӯи донишгоҳ,
Ба хеш гуфтам:
Шеъре чӣ гуна бояд гуфт,
Ки ин ҳама дилу ҷонро ба ҳам диҳад пайванд
Ва роҳи тоза кушояд ба қуллаҳои баланд?

Паранда нағмазанон ошёна месозад,
Ватан азизтарин ишқу ошёнаи мост,
Ҳар он гуле, ки дар он рӯяд аз ҷавонаи мост
Вагар хароб шавад нанги ҷовидонаи мост.

Зи дашти оташу хун касби вожа кун шоир,
Биёфарин шеъре,
Ба вазни азми далерон,
Ба устувории гоми баланди ҷонбозон,
Ки мераванд ба майдони як ҷиҳоди бузург.
Дар ин ҳамосаи хунин,
Калиди рамзи раҳоист иттиҳоди бузург.

ШАБХЕЗОН

Ту, эй Филоти фиребо, ту эй кавири кабир,
Ки қуллаҳои ҳазорон ҳазорсолаи ту,
Ба зери ҳолаи барф аст,
Ва сӯзу оташи жарфи замин ба синаи туст.
Диёри нафту гули сурх,
Балои ҷони ту ин сарват асту зебоӣ,
Ки чашмҳои тамаъ хира бар хазинаи туст.

Баҳор боғи ту чун қолии «Баҳористон»,
Ки тика - тикаи гулҳош рехта ба замин
Ва лолаҳои ту шамъи мазори сарвқадон,
Ки пушта - пушта шаҳидони корзор астанд,
Басо, ки тозаҷавонони бемазор астанд,
Ки ҷуз насим бар онҳо касе гузар накунад.
Араб, ки чиҳо наёвардааст бар сари ту,
Муҳоҷимони муқассир, на халқи хайрандеш.

Диёри разму раҳоӣ,
Даруни оташу хун обдида пайкари ту,
Ту паҳлавони асотири асрҳо ҳастӣ.
Ту зодгоҳи Абумуслимию Хуррамдин,
Ба ҳар кӣ шак кунад инро,
Ҳазорҳо нафрин:
Ки қаҳрамонон дар доманат фаровонанд
Ва шабхезон ҳарими марзи туро,
То саҳар нигаҳбонанд.

БО ТУ ВА КОРУН