ДУШАНБЕ

Ҳастӣ, Душанбе, чун баҳор,

Шаҳри базеби беғубор.

Аз меҳнату аз кори ту,

Дорам ҳамеша ифтихор.

Шаҳри ҷавони тоҷикон,

Гулбоғи сабзи бехазон.

Ҳусни ту мафтун мекунад

Қалби маро дар ҳар замон.

Хурам гулу гулзори ту,

Хуррам дару девори ту,

Ҳар як ниҳоли сабзи боғ,

Ҳам кўчаву бозори ту.

Аз ҳар тарф андар нумў.

Барқад иморатҳои ту.

Сар сўйи афлок устувор,

Доранд аҷоиб як шукўҳ.

Эй гўшаи боғи Ватан,

Сарсабзи кун мисли чаман.

Чун гул шукуфон мешавӣ,

Аз қудрати бозуи ман.

МО БИНОКОРЕМ

Мо бинокорем,

Дасти мо ҳунар.

Миёнро бастем

Созу маҳкамтар.

Теппаю талро

Кардем ҳамвор,

Бар шаҳр мондем

Яке подевор…

Қад-қади кўча

Бино месозем,

Бинои худро

Зебо месозем.

Лаб- лаби ҷўча

Шамшоди қатор,

Ду бари он кўл

Пур-пури чинор.

Бинои мактаб

Аз ҳама баланд,

Намояд аз дур

Басо дилписанд.

Як тараф клуб,

Ҷои тамошо,

Ҷои дамгирӣ

Боғи нави мо.

Мо бинокорем,

Мо сарфарозем,

Дар деҳи Роғун

Шаҳр месозем.

ДАР РОҒУН

Дар домани кўҳ

Бо дастони мо,

Биноҳои нав

Гардида барпо.

Баланду дилкаш,

Сар сўи осмон,

Панҷу шаш қабат,

Ҳар кадоми он.

Кранҳои зўр

Аз дур метобанд,

Ҷои дарғотро

Онҳо мекобанд.

Кор андар Роғун

Ҳоло меҷўшад,

Фардо ба олам

Вай нур пошад.

АЗ НОРАК БА РОҒУН

Ман киштибонам,

Киштӣ меронам,

Аз шаҳри Норак,

Бо баҳри Норак,

Меравам акнун

То шаҳри Роғун.

Дар Нораки мо

Ҳар гуна усто –

Харроту гилкор,

Кўҳкану монтёр,

Бисёр ҳастанд,

Корашон писанд.

Усто мебарам,

Меорам усто,

То шаҳри Роғун

Бо раҳи дарё.

Ман киштибонам,

Киштӣ меронам.

Бор ба Роғун

Ман мекашонам.

ЧАРОҒАКИ РОҲНАМО

Дар болои чорраҳа

Светофор фурўзон,

Агар гузаштан хоҳӣ,

Роҳро медиҳад нишон.

Агар чароғи сурхаш,

Равшан шавад, шав ҳушёр:

Гузаштан аз мошинҳост,

Исто дар ҷоят қарор.

Чароғи зард даргирад,

Бояд шавӣ ту тайёр,

Назар бикун ба атроф,

Дигарҳо ҳам интизор.

Чароғи сабз дар гирад,

Гузар акнун ту даррав,

Сустӣ кунӣ, чароғҳо

Тағйир меёбанд аз нав.

ИЗО КАШИД

Дина тағоям аз шаҳр

Овард ба ман кабутар.

Кабўтари резинӣ,

Кабўтари бозингар.

Дар рўи кати айвон

Бозӣ мекардам бо он.

Гурбачаи ҳамсоя

Аз боғ омад дав-давон.

Бозичаро вақте дид,

Хез карда вайро қапид.

Аз ин сайди «муфт» аммо,

Гурбача изо кашид.