Ба ғалат будани мафҳуми мазкур борҳо муҳаққиқон ишора карданд.
Вале муаллиф на танҳо онҳоро ба эътибор нагирифтааст, балки зиёда аз он мафҳуми комилан ғалати «шоирони муғул»-ро нисбат ба шоирони сабки ҳиндӣ истифода бурдааст (саҳ.48. «могольские поэты»).
Аммо бо ин ҳама, ин асар дар ҳоли ҳозир, дар заминаи сабкшиносӣ, ба хусус сабки ҳиндӣ, яке аз асарҳои муҳим ба ҳисоб меравад ва он барои анҷом додани тадқиқоти ҷиддӣ ва мукаммал доир ба ин сабки камомўхта барои муҳаққиқони имрўз ва оянда, бешубҳа, хидмати пурарзиш хоҳад кард, зеро ба қавли ростини худи муаллиф, «шеъри сабки ҳиндӣ-кишвари кашфношуда аст ва муҳаққиқони онро бозёфтҳои боз ҳам тозаю шигифтангез интизор аст».

*Ин мақола бо ҳамқаламии Ҷамолиддин Саидзода таълиф шадааст.
1.Н.И.Пригарина. Сабки ҳиндӣ ва ҷойгоҳи он дар шеъри форсӣ. Москва,
1999, с.9.
93.
20. Мирзо Муллоаҳмад. Равияи «Бозгашти адабӣ» ва баъзе хусусиятҳои
он. Дар китоби «Инсон. Адабиёт. Фарҳанг», Душанбе, 1998, с.275.