Мантиқу мусиқию ҳайъат шиносам бе шаке,
Ростӣ, бояд бигӯям бо насибе вофирам

В-аз илоҳӣ, он чи тасдиқаш кунад ақли сареҳ,
Гар ту тасдиқаш кунӣ, бар шарҳу басташ моҳирам

В-аз риёзӣ мушкиле чандам ба хилват ҳал шудаст
В-андар он, ҷуз воҳиб аз тавфиқ, кас на ёварам

В-аз табиӣ рамзи чанд арчанд беташвир нест,
Кашф донам кард, агар ҳосид набошад нозирам.

Нестам бегона аз аъмолу аҳкоми нуҷум,
Дар баёни ӯ бағоят устоду моҳирам.

Чун зи Луқмону Фалотун нестам кам дар ҳикам
В-ар ҳаме бовар надорӣ, ранҷа шав, ман ҳозирам.

Бо бузургон мустафидам, бо фурӯдастон муфид,
Олами таҳсилро ҳам вориду ҳам содирам.

Ғуссаҳо дорам зи нуқсон аз ҳама навъе, валек
В-ин яке, оваҳ, ки наздики ту марди шоирам!

Ин ҳама бигзор, бо шеъри муҷаррад омадам,
Чун Саноӣ ҳастам, охир, гар на ҳамчун Собирам.

Ҳар яке, охир, аз эшон бе кафофе нестанд,
Ин манам, к-аз муфлисӣ чун рӯзи равшан зоҳирам.

Худ ҳунар дар аҳди мо айб аст, агар на, ин сухан
Мекунад бурҳон, ки ман шоир наям, бал соҳирам!

Хотирам дар сатри девон духтарон дорад чу ҳур,
Заҳрашон парварда дар оғӯши табъи зоҳирам.

Гар зи як хотиб якеро рӯзи тазвиҷу қабул
Бартар аз «аҳсант» кобин ёфтастам, кофирам!

Воҳиб – бахшанда.
Ранҷа шав – биё (то бисанҷӣ); заҳмат бикашу бифаҳм.
Адиб Собири Тирмизӣ.
Кафофе – ризқу рӯзии кофӣ.
Заҳр – аз зуҳр, гарм.