НАМУНАЕ АЗ АШЪОР:

Дил ҳавас дорад, ки олам ёбад аз ғурбат раҳо,
Ҷои кин дар мулки дилҳо меҳр созад рафтуо.
Ҷанг чун мурдаи бадном гардад зери хок,
Тӯйҳо болои гӯри он шавад ҷои азо.
Домани сайёра пок аз хуни беайбон шавад,
Аз заминҳо сабза хезад, нур борад аз само.
Хӯшаҳои гандуми деҳқон шавад пурбортар,
Бӯи нони гарм ҳамчун ҳавр печад дар фазо.
Сер дар гаҳвора бинад хоби роҳатбахш тифл,
Аллаи модар шавад бар доғи армонҳо даво.
То ҳавасҳои дил аз файзи ҷадалҳо бишканад,
Ҷонфидоёни замину осмонҳоем мо.

Ёри бешафқат чу партояд маро,
Дарду сӯзи шеър осояд маро.
Шеър гуфтан зӯр бошад ҳам хӯш аст,
Шеърнофаҳмӣ бифарсояд маро.
Ханда шамъи гармиҳои дил бувад,
Хандаи сарде намебояд маро.
Тангдастӣ имтиҳони дӯстист,
Андар ин дам дӯст афзояд маро.
Чун хаёлам роҳ мепояд касе,
Ҳаст он ки роҳ мепояд маро.
Нуқта монам чун ба ҳар як байти шеър,
Ҳоли рӯяш ёд меояд маро.
Он чӣ гӯям зуд аз мардум шавад,
Он чӣ биҷӯям рӯй бикшояд маро.

Дил агар ишқе надорад, хонаи беравзан аст,
Хона беравзан агар бошад, магар он равшан аст?
Дар вафо ман бохтам умру нанолам ҳеҷ гоҳ,
Дӯхта садҳо ҷиҳоз, урён ҳамеша сӯзан аст.