Рубоиёт

Мероси падар барои ман афзун аст,
Писханд мазан ба он касе дилхун аст.
Мон ганда кунанд, ту накун ганда касе...
Ин гуфтаи ӯ барои ман қонун аст.

Модар, ту ҳамеша як дуо мехонӣ,
Аз меҳр дуои ҷони мо мехонӣ.
Мехонӣ дуо ки тинҷ бошад олам,
Ту сурати сулҳи босафо мехонӣ.

Зебост ҷаҳони мард аз олами зан,
Сад марҳами ҷон аст як марҳами зан.
Фавтидани мард пеш аз ӯ хушбахтист,
То ки накушад варо ба ғамҳо ғами зан.

Гулбоғи ман аст дашту саҳрои Ватан,
Дунёи ман аст, рӯи зебои Ватан.
Гар шуҳрати ман равад зи кайҳон боло,
Хоҳам мирам дар қадами пои Ватан.