Чун шӯри Заравшону Бухорои хомӯш
Ҳасрат ба ту бурдаам, аҷаб беҳуда.

Лоиқ! Лоиқ! Нумуи миллат боқист,
Мастии ту дар сабуи миллат боқист.
Аз гӯши гарони нокасон боке нест,
Фарёди ту дар гулӯи миллат боқист.

Ин булҳавасон зиндаву ошиқ мурда,
Имонҳасакон зиндаву содиқ мурда.
Нафрин ба аҷал, ки бо бадон коре нест,
Ту зиндаву ӯ зиндаву Лоиқ мурда.

Номи туву номи ман намонад, эй дӯст,
Ҳаёти ману туро кӣ хонад, эй дӯст.
Ту шоири халқиву манам шоири халқ,
Як мисраи мо касе надонад, эй дӯст.

Дил меҳри туро ба ҷон харад, ҷон Ватанам!
Чун тӯша ба фардо бубарад, ҷон Ватанам!
Бо ту нафасе агар маро хуш бигузашт,
Умри ту хуш гузарад, ҷон Ватанам!

Ошиқ ба ҳаваси маргзорони туам,
Лабташнаи оби чашмасорони туам.
Аз чак-чаки борони зимистон хаста,
Муштоқ ба борони баҳорони туам.

Боист зи санг лаъли худ биситонӣ,
Аз шохи умед бори худ бифшонӣ.
Нанг аст, ки косаи гадоӣ бикунӣ,
Як умр ту тоҷи шарафи Сомонӣ.

Он, ки зи шараф тоқ кунад миллатро,
Шармандаи офоқ кунад миллатро.
Бингар ба куҷо расид кори ману ту
Оқипадарӣ оқ кунад миллатро.